Przewód do układania w tynku dobiera się jako przewód do instalacji stałej w budynku. W praktyce takie przewody mają konstrukcję zapewniającą bezpieczną pracę po zatynkowaniu: odpowiednią izolację i powłokę, a także budowę żył typową dla obwodów stałych (często żyły jednodrutowe), co ułatwia trwałe zaciski w osprzęcie instalacyjnym.
Na zdjęciach przewód właściwy do układania pod tynkiem rozpoznaje się po cechach typowych dla przewodów instalacyjnych prowadzonych w bruzdach/ścianach (np. płaski kształt lub "instalacyjny" rodzaj powłoki). Z tego powodu prawidłowa jest odpowiedź C.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- A – odpowiada przewodowi, który nie jest typowym przewodem do zatynkowania (np. przeznaczony do innych warunków prowadzenia lub do podłączeń wymagających innej ochrony).
- B – odpowiada przewodowi o przeznaczeniu innym niż prowadzenie w tynku (często mylony z instalacyjnym ze względu na podobną izolację, ale różni się konstrukcją/przeznaczeniem).
- D – odpowiada przewodowi, który nie jest przewodem do stałego układania w tynku (często jest to przewód elastyczny lub przeznaczony do prowadzenia w osłonach/na zewnątrz w innych warunkach).
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli pytanie dotyczy tynku i instalacji stałej, szukaj przewodu "instalacyjnego" (do ścian), a nie przewodu przyłączeniowego do sprzętu. Porównuj co najmniej dwie cechy naraz: kształt, sztywność/budowę żył i rodzaj powłoki.
