Lejność (często rozumiana jako zdolność ciekłego metalu lub stopu do swobodnego przepływu i wypełnienia wnęki formy) jest cechą ujawniającą się przede wszystkim podczas procesu technologicznego, np. odlewania. Taka cecha decyduje o tym, czy materiał "da się dobrze wykonać" daną metodą i jakie parametry procesu (temperatura zalewania, konstrukcja układu wlewowego, odpowietrzenie) będą potrzebne.
Dlatego odpowiedź "technologicznych" jest właściwa: własności technologiczne opisują przydatność materiału do obróbki, kształtowania i wytwarzania wyrobów oraz zachowanie w trakcie procesów.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo dotyczą innych grup cech:
- "magnetycznych" – obejmują m.in. podatność na magnesowanie i zachowanie w polu magnetycznym; nie opisują przepływu ciekłego metalu w formie.
- "chemicznych" – dotyczą reaktywności, odporności korozyjnej, składu i przemian chemicznych; lejność nie jest cechą chemiczną, choć skład stopu może na nią wpływać.
- "wytrzymałościowych" – odnoszą się do zachowania pod obciążeniem (np. wytrzymałość na rozciąganie, twardość, granica plastyczności); lejność dotyczy etapu wytwarzania, a nie pracy gotowego elementu pod obciążeniem.
W nauce do egzaminu pomaga proste rozróżnienie: jeśli cecha mówi o zachowaniu podczas procesu (odlewanie, spawanie, skrawanie, obróbka plastyczna), to zwykle jest to własność technologiczna; jeśli o przenoszeniu obciążeń – wytrzymałościowa; jeśli o reakcjach i odporności – chemiczna; jeśli o polu magnetycznym – magnetyczna.
