Emulsja jest układem dyspersyjnym złożonym z co najmniej dwóch niemieszających się cieczy (najczęściej fazy wodnej i olejowej). Aby taka postać była trwała, zwykle potrzebny jest emulgator (substancja obniżająca napięcie powierzchniowe i stabilizująca rozproszenie jednej fazy w drugiej). W praktyce recepturowej rozpoznanie emulsji opiera się na analizie składu: jeżeli w recepturze występuje komponent lipofilowy (np. olej) oraz komponent hydrofilowy (np. woda) i jednocześnie przewidziano sposób ich połączenia, to właściwą postacią będzie emulsja.
Odpowiedź "emulsji" oznacza więc, że lek ma być sporządzony jako ciecz wielofazowa, w której jedna ciecz jest rozproszona w drugiej. Taka postać może wymagać energicznego mieszania, homogenizacji oraz odpowiedniego opakowania i sposobu wydawania.
Pozostałe odpowiedzi są nieadekwatne, bo dotyczą innych typów układów:
- "zawiesiny" – zawiesina to układ, w którym w cieczy znajdują się rozproszone cząstki stałe; typową cechą jest sedymentacja i konieczność wstrząsania, ale kluczowa różnica względem emulsji dotyczy tego, że fazą rozproszoną jest ciało stałe, a nie druga ciecz.
- "nalewki" – nalewka to zwykle alkoholowy wyciąg z surowców roślinnych; jej rozpoznanie wiąże się z obecnością etanolu i charakterem "wyciągu", a nie z łączeniem fazy wodnej i olejowej.
- "mieszanki" – określenie ogólne, używane dla preparatów, które nie muszą spełniać kryteriów emulsji (mogą być roztworami lub prostymi połączeniami składników); nie wskazuje jednoznacznie na układ ciecz–ciecz stabilizowany emulgatorem.
Wskazówka egzaminacyjna: przy zadaniach "zgodnie z receptą" najpierw ustal, czy masz do czynienia z układem jednofazowym (roztwór), czy wielofazowym. Jeśli są dwie niemieszające się ciecze, myśl o emulsji; jeśli są cząstki stałe w cieczy, myśl o zawiesinie.
