Lepkość dynamiczna to wielkość fizyczna opisująca opór wewnętrzny cieczy przeciwko odkształceniu (ścinaniu) podczas przepływu. W praktyce przemysłu chemicznego jest to parametr kluczowy m.in. dla doboru pomp, oceny mieszalności oraz kontroli jakości (czy partia surowca/produktu ma właściwą "gęstość płynięcia").
Do wyznaczania lepkości dynamicznej stosuje się wiskozymetry. Wiskozymetr Höpplera jest klasycznym przykładem przyrządu wykorzystującego metodę opadającej kulki: kulka porusza się w cieczy, a jej prędkość (w określonych warunkach geometrycznych i temperaturowych) jest powiązana z lepkością. To właśnie charakter pomiaru – zależny od oporu ruchu w cieczy – odpowiada definicji lepkości.
Pozostałe odpowiedzi są mylące, bo dotyczą innych właściwości cieczy:
- Areometr Ballinga to rodzaj areometru (hydrometru) wykorzystywanego do określania gęstości lub stężenia roztworów (np. w skali związanej z cukromierzami). Mierzy wypór i zanurzenie pływaka, a nie opór przepływu.
- Waga hydrostatyczna służy do pomiarów opartych o siłę wyporu i różnice mas w powietrzu i w cieczy; typowo wykorzystuje się ją do wyznaczania gęstości lub powiązanych parametrów, nie lepkości.
- Areometr Trallesa również jest areometrem używanym do oceny stężenia/gęstości (często kojarzony z pomiarami zawartości alkoholu). Zasada działania znów opiera się na wyporze, więc nie odpowiada pomiarowi lepkości.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "lepkość", szukaj odpowiedzi z rdzeniem wiskozymetr. Gdy pojawia się "gęstość" lub "stężenie", częściej właściwe są areometry lub metody hydrostatyczne. Zawsze pamiętaj, że lepkość jest silnie zależna od temperatury, więc w praktyce pomiar wymaga stabilnych warunków temperaturowych.
