Lepkość jest miarą "oporu wewnętrznego" płynu przeciw płynięciu i w praktyce przemysłu chemicznego występuje najczęściej w dwóch postaciach: dynamicznej i kinematycznej.
Lepkość kinematyczna oznaczana zwykle symbolem ν ma jednostkę m2/s. W praktyce laboratoryjnej i technicznej często podaje się ją jako mm2/s (co jest równoważne centystokesom w układach praktycznych). Skoro w treści występuje jednostka mm2/s, to jest to jednoznaczna wskazówka, że chodzi o lepkość kinematyczną.
Lepkość dynamiczna (zwykle η lub μ) ma jednostkę Pa·s (często mPa·s). Jest ona powiązana z lepkością kinematyczną zależnością: ν = μ/ρ, czyli lepkość kinematyczna to lepkość dynamiczna podzielona przez gęstość. Dlatego różnią się nie tylko nazwą, ale i jednostką.
Odpowiedź "dynamiczna" jest błędna, bo nie zgadza się z jednostką podaną w pytaniu. Odpowiedź "bezwzględna" bywa potocznie kojarzona z "dynamiczną" w niektórych opisach, ale w zadaniu egzaminacyjnym kluczowe jest rozróżnienie standardowe: dynamiczna (Pa·s) i kinematyczna (m2/s). Odpowiedź "względna" dotyczy raczej pojęć typu lepkość względna w reologii/lepkościomierzu (odniesienie do wzorca), a nie klasycznej wielkości wyrażonej w mm2/s.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli widzisz jednostkę mm2/s lub m2/s, niemal zawsze chodzi o lepkość kinematyczną; jeśli Pa·s lub mPa·s – o lepkość dynamiczną.
