KWALIFIKACJA MOT5 - STYCZEŃ 2016

PYTANIE NR 17.
Lokalizacji luzu w układzie kierowniczym pojazdu można dokonać
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Lokalizacja luzu w układzie kierowniczym w praktyce warsztatowej często zaczyna się od oceny organoleptycznej, czyli oględzin i sprawdzenia "ręką"/nasłuchem reakcji elementów podczas poruszania kołem lub kierownicą. Pozwala to wstępnie wskazać miejsce luzu przed dalszymi testami.

Pełne wyjaśnienie:

"Organoleptycznie" oznacza ocenę wykonywaną za pomocą zmysłów i prostych czynności kontrolnych: oględzin, dotyku, nasłuchu oraz obserwacji ruchu elementów podczas wykonywania wymuszeń (np. poruszania kołem na podniesionym pojeździe albo delikatnych ruchów kierownicą na postoju). Taka metoda jest typowa przy wstępnej lokalizacji luzu: mechanik sprawdza, w którym miejscu układ "oddaje" ruch bez przeniesienia go na koła lub gdzie pojawia się stukanie.

Odpowiedź "organoleptycznie." jest poprawna, bo luz w układzie kierowniczym najpierw lokalizuje się przez wykrycie niepożądanych przemieszczeń na połączeniach (np. końcówki drążków, przeguby, mocowania, przekładnia). Dopiero później zwykle przechodzi się do bardziej szczegółowych procedur (np. z użyciem przyrządów, dokumentacji serwisowej i kontroli pod obciążeniem).

Pozostałe odpowiedzi nie pasują do pytania o lokalizację luzu:

  • "na wyważarce." – wyważarka służy do wyważania kół, a nie do identyfikacji luzów w układzie kierowniczym.
  • "na rolkach." – stanowiska rolkowe kojarzą się z badaniami diagnostycznymi (np. hamulców), ale samo pojęcie "na rolkach" nie jest typową, jednoznaczną metodą lokalizacji luzu w układzie kierowniczym w kontekście warsztatowym.
  • "listwą pomiarową." – listwa pomiarowa może mieć zastosowania pomiarowe w geometrii lub kontroli wymiarów, jednak nie jest standardowym narzędziem do "lokalizacji" luzu; luz wykrywa się przez obserwację i sprawdzenie połączeń, a nie przez sam odczyt z listwy.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "lokalizacja luzu", najpierw myśl o czynnościach kontrolnych i obserwacji zachowania elementów, a dopiero potem o pomiarach lub stanowiskach specjalistycznych.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To wstępna ocena "zmysłami": oględziny, dotyk i obserwacja ruchu elementów podczas poruszania kołem lub kierownicą. Mechanik szuka niepożądanych przemieszczeń, stuków i opóźnionej reakcji, aby wskazać miejsce luzu przed dalszą diagnostyką.
Typowe objawy to: stuki na nierównościach, "pływanie" auta po pasie, konieczność ciągłych korekt kierownicą, opóźniona reakcja kół na ruch kierownicy oraz drgania. Objawy te wymagają potwierdzenia kontrolą na postoju lub na podnośniku.
Najczęściej podnosi się przód pojazdu, chwyta koło i wykonuje ruchy kontrolne, obserwując końcówki drążków, przeguby i przekładnię. Druga osoba może delikatnie poruszać kierownicą. Celem jest zauważenie, gdzie pojawia się "martwy ruch" lub stukanie.
Wyważarka diagnozuje niewyważenie koła/opony i pomaga dobrać ciężarki. Luz w układzie kierowniczym dotyczy połączeń mechanicznych (drążki, przeguby, przekładnia) i objawia się przemieszczeniem elementów względem siebie, co sprawdza się kontrolą ruchu, a nie wyważaniem.
Rolki są kojarzone głównie z badaniami stanowiskowymi (np. hamulców). Do wykrywania luzów częściej stosuje się oględziny na podnośniku i urządzenia do wymuszania ruchu kół, ale samo sformułowanie "na rolkach" nie jest typową, jednoznaczną metodą lokalizacji luzu.
W praktyce często zużywają się końcówki drążków kierowniczych, przeguby, sworznie i elementy przekładni, a także mocowania. Luzy mogą też wynikać z uszkodzonych osłon i braku smarowania. Lokalizacja polega na obserwacji, które połączenie "oddaje" ruch.
Gdy objawy są niejednoznaczne (np. drgania jak przy niewyważeniu), gdy luz pojawia się tylko pod obciążeniem lub gdy elementy są trudno dostępne. Wtedy potrzebne mogą być dodatkowe testy, porównanie z danymi serwisowymi oraz sprawdzenie powiązanych układów (zawieszenie, koła).
Wybór odpowiedzi z nazwą urządzenia "brzmiącego fachowo" zamiast metody adekwatnej do pytania. Gdy pytanie dotyczy lokalizacji luzu, chodzi zwykle o wstępną kontrolę i obserwację elementów, a nie o stanowisko do innego rodzaju badań.
Luz częściej daje stuki i "martwy" ruch kierownicy, a geometria powoduje ściąganie, nierównomierne zużycie opon i niestabilność bez typowych stuków w połączeniach. W praktyce zaczyna się od kontroli luzów, bo luzy mogą uniemożliwić prawidłowe ustawienie geometrii.
Ucz się funkcji elementów (drążki, przekładnia, przeguby), typowych objawów zużycia i podstawowych metod kontroli. Ćwicz rozpoznawanie, kiedy pasuje metoda organoleptyczna, a kiedy potrzebna jest dalsza diagnostyka. Pomaga też praca z opisami usterek z praktyki warsztatowej.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 72% zdających egzamin. średnio łatwe

Specjaliści zwracają uwagę: "Pozwala to wstępnie wskazać miejsce luzu przed dalszymi testami."

Materiały:

  • Podręczniki z zakresu budowy i diagnostyki układów jezdnych oraz kierowniczych
  • Instrukcje serwisowe producentów dotyczące kontroli elementów układu kierowniczego
  • Materiały dydaktyczne ze stacji kontroli pojazdów (metody wykrywania luzów na podnośniku i przyrządami)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego