Mapy planowania przestrzennego (np. związane z dokumentami planistycznymi jednostek samorządu) mają cechę, która najsilniej determinuje ich układ w zasobie: zawsze odnoszą się do konkretnego obszaru. Dlatego naturalnym i funkcjonalnym sposobem porządkowania jest układ według jednostek obszarowych (terytorialnych), czyli takich, do których plan się odnosi (np. gmina, jej część, region).
Takie uporządkowanie ułatwia:
- łączenie dokumentacji dotyczącej tego samego terenu w jednym miejscu,
- udostępnianie i wyszukiwanie map według obszaru objętego planem,
- zachowanie spójności układu, gdy dopływają kolejne wersje/zmiany planów dla tych samych jednostek.
Odpowiedź "kryterium rzeczowego" jest nieadekwatna, bo układ rzeczowy (tematyczny) służy grupowaniu map według rodzaju treści (np. geologiczne, hydrograficzne, topograficzne). W mapach planistycznych temat jest podobny (zagospodarowanie), a rozstrzygające jest to, jakiego terenu dotyczą.
Odpowiedź "oznaczeń ewidencyjnych" może kojarzyć się z praktyką porządkowania materiałów geodezyjnych/kartograficznych według numerów, ale w archiwalnym opracowaniu map planistycznych sama ewidencja jest przede wszystkim narzędziem identyfikacji pozycji, a nie najlepszym kluczem układu merytorycznego. Numer nie pokazuje związku mapy z konkretną jednostką terytorialną.
Odpowiedź "symboli klasyfikacyjnych" jest błędna, ponieważ symbole klasyfikacyjne dotyczą systemów klasyfikowania akt (np. wykazów akt). Materiały kartograficzne planowania przestrzennego najczęściej porządkuje się w układzie, który odzwierciedla obszar i aktotwórcę, a nie przez "symbole" tematyczne, które mogłyby mieszać mapy różnych obszarów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się dokumentacja "planowania przestrzennego", szukaj kryterium porządkującego związanego z terenem/obszarem, bo to podstawowy wyróżnik tej grupy materiałów.
