W opisanej sytuacji kluczowe jest to, że przed wydaniem rozstrzygnięcia strona wyraźnie komunikuje rezygnację z uzyskania lokalu oraz wskazuje okoliczność, która powoduje, że cel postępowania przestaje istnieć (sprawa staje się bezprzedmiotowa). Jeżeli postępowanie nie może już doprowadzić do merytorycznego rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony, organ powinien je zakończyć.
Poprawne jest rozstrzygnięcie: "wyda decyzję o umorzeniu postępowania". Umorzenie w takim układzie oznacza formalne zakończenie sprawy bez rozstrzygania o prawach lub obowiązkach wnioskodawcy, ponieważ brak jest przedmiotu, o którym organ miałby orzekać. Jest to typowa reakcja organu na sytuację, w której dalsze prowadzenie postępowania nie ma już uzasadnienia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "pozostawi wniosek bez rozpoznania" – ta instytucja jest związana z innymi przypadkami, np. gdy podanie nie może otrzymać biegu z przyczyn formalnych i nie zostaną one usunięte albo gdy przepisy przewidują taki skutek. W opisie nie chodzi o brak formalny, tylko o utratę sensu prowadzenia sprawy.
- "zawiesi postępowanie" – zawieszenie ma charakter czasowy i służy wstrzymaniu biegu sprawy, gdy istnieje przeszkoda do jej prowadzenia, ale potencjalnie może ona ustać. Przy bezprzedmiotowości i rezygnacji strony nie ma "co kontynuować" po ustaniu przeszkody, więc właściwsze jest definitywne zakończenie.
- "wyda postanowienie o umorzeniu postępowania" – forma aktu ma znaczenie. Umorzenie postępowania co do zasady przyjmuje postać decyzji, a postanowienia służą innym rozstrzygnięciom procesowym. W konsekwencji wskazana forma jest nieadekwatna.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać schemat: gdy sprawa stała się bezprzedmiotowa (np. cofnięcie wniosku, zanik interesu w żądaniu), organ kończy postępowanie umorzeniem w odpowiedniej formie, zamiast "przetrzymywać" sprawę przez zawieszenie lub kwalifikować ją jako problem formalny.
