Gdy strona wycofuje wniosek, znika przedmiot postępowania – organ nie ma już czego merytorycznie rozstrzygać. Taki stan określa się jako bezprzedmiotowość postępowania. W postępowaniu administracyjnym bezprzedmiotowość nie oznacza "pozostawienia sprawy", lecz wymaga wydania aktu kończącego sprawę.
Zgodnie z art. 105 § 1 KPA, w razie bezprzedmiotowości organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. To istotne, bo w KPA funkcjonują dwie podstawowe formy rozstrzygnięć: decyzje (rozstrzygają sprawę merytorycznie lub kończą postępowanie) oraz postanowienia (rozstrzygają kwestie incydentalne, proceduralne w toku sprawy). Umorzenie kończy postępowanie, dlatego ustawodawca przewidział formę decyzji.
Odpowiedź "pozostawi wniosek bez rozpoznania" jest nieprawidłowa, ponieważ w sytuacji już wszczętego postępowania organ powinien je formalnie zakończyć, a nie pozostawiać bez rozstrzygnięcia. Odpowiedź "zawiesi postępowanie" jest błędna, bo zawieszenie dotyczy czasowego wstrzymania biegu sprawy, gdy istnieje przeszkoda do jej prowadzenia, a nie gdy przedmiot sprawy ustał wskutek wycofania wniosku. Odpowiedź "wyda postanowienie o umorzeniu postępowania" jest błędna, ponieważ postanowienia służą do rozstrzygania zagadnień procesowych (art. 123 KPA), natomiast umorzenie jako zakończenie postępowania następuje w formie decyzji (art. 105 § 1 KPA).
W praktyce urzędowej oznacza to przygotowanie decyzji o umorzeniu wraz z uzasadnieniem wskazującym, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe z powodu wycofania wniosku, oraz właściwe pouczenie o przysługujących środkach zaskarżenia.
