Na zdjęciu widać maszynę z masywnym bębnem frezującym (cylindryczny walec) uzbrojonym w liczne zęby/ostrzia skrawające. Taki zespół roboczy jest charakterystyczny dla urabiania mechanicznego, w którym skała jest odspajana przez skrawanie i kruszenie na drobniejsze frakcje. W praktyce oznacza to, że urobek ma postać rozkruszonego materiału, czyli nadaje się na kruszywo.
Dlatego poprawne jest wskazanie urabiania skał "średnio urabialnych na kruszywo". W tego typu zastosowaniach frezowanie jest efektywne, bo pozwala kontrolować proces urabiania, ograniczać użycie materiałów wybuchowych i uzyskiwać względnie jednorodne rozdrobnienie.
Odpowiedź "trudno urabialnych na bloki foremne" jest nieprawidłowa, bo pozyskiwanie bloków (np. kamienia dekoracyjnego) wymaga technologii minimalizującej spękania i rozdrobnienie. Bęben z zębami działa odwrotnie: rozdrabnia i pozostawia urobek o nieregularnej granulacji.
Wariant "bardzo trudno urabialnych na kruszywo" także jest błędny: przy bardzo twardych skałach mechaniczne frezowanie może być nieefektywne technologicznie (niska wydajność, wysokie zużycie narzędzi), a w praktyce częściej stosuje się inne metody urabiania lub przygotowania górotworu.
Odpowiedź "luźnych na pospółkę" nie pasuje, ponieważ materiały luźne zwykle nie wymagają skrawania bębnem; do ich urabiania i załadunku stosuje się typowo koparki, ładowarki i przenośniki, a nie ciężkie urządzenia frezujące przeznaczone do odspajania litego górotworu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na zdjęciu widzisz bęben z gęsto rozmieszczonymi zębami, myśl o procesie "odspajam i od razu kruszę", czyli o produkcie typu kruszywo, a nie o blokach.
