Metoda wskazana w pytaniu musi opierać się na pomiarze kąta skręcenia płaszczyzny światła spolaryzowanego. Tę wielkość mierzy polarymetria. W polarymetrii próbka (zwykle roztwór) umieszczona w kuwecie jest naświetlana światłem spolaryzowanym, a aparat wyznacza, o jaki kąt zmieniło się położenie płaszczyzny polaryzacji po przejściu przez substancję. Zjawisko to jest charakterystyczne dla związków optycznie czynnych (np. wielu związków chiralnych), dlatego polarymetria bywa używana m.in. do kontroli jakości i oceny składu takich próbek.
Odpowiedź "refraktometria" jest niepoprawna, ponieważ refraktometria nie mierzy skręcalności optycznej, tylko współczynnik załamania (lub wielkości z niego pochodne). Jest to również metoda optyczna, ale dotyczy innego zjawiska fizycznego niż obrót płaszczyzny polaryzacji.
Odpowiedź "potencjometria" jest niepoprawna, bo potencjometria jest metodą elektrochemiczną, w której mierzy się potencjał elektrody/ogniwa (zwykle przy zaniedbywalnym przepływie prądu). Nie ma tu elementu pomiaru kąta skręcenia światła.
Odpowiedź "konduktometria" także jest niepoprawna: konduktometria polega na pomiarze przewodnictwa elektrycznego roztworu, co zależy m.in. od stężenia i ruchliwości jonów. To inna klasa technik niż metody oparte o polaryzację światła.
Wskazówka egzaminacyjna: warto zapamiętać pary "metoda → mierzona wielkość", np. polarymetria → kąt skręcenia, refraktometria → współczynnik załamania, potencjometria → potencjał, konduktometria → przewodnictwo. Takie skojarzenia pozwalają szybko eliminować odpowiedzi z innych działów analizy instrumentalnej.
