Metoda diaskopii (znana też jako vitropressio) służy do oceny barwy skóry poprzez ucisk wykonywany zwykle szkiełkiem lub przezroczystą szpatułką. Nacisk powoduje chwilowe "wypchnięcie" krwi z powierzchownych naczyń, czyli eliminuje składową naczyniopochodną barwy. Dzięki temu można zobaczyć, jaki jest faktyczny koloryt wynikający z pigmentacji lub obecności wylewów krwi do tkanek.
W praktyce diaskopia pomaga w prostym różnicowaniu:
- rumienia (zaczerwienienia z rozszerzenia naczyń) – pod uciskiem blednie,
- przebarwień oraz wybroczyn – zwykle nie bledną, bo barwa nie wynika z aktualnego wypełnienia naczyń.
Pozostałe metody nie służą do określania barwy skóry, tylko do innych pomiarów. Termografia przedstawia rozkład temperatury (np. w stanach zapalnych). Profilometria dotyczy topografii i tekstury powierzchni (np. nierówności, zmarszczek). Ekstensometria ocenia właściwości mechaniczne, głównie elastyczność/rozciągliwość. Dlatego tylko diaskopia odpowiada na pytanie o metodę określania barwy skóry.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się skojarzenie z uciskiem i obserwacją, czy zmiana blednie, najczęściej chodzi właśnie o diaskopię.
