Odpowiedź "Winklera." jest właściwa, ponieważ metoda Winklera to klasyczna, jodometryczna metoda oznaczania tlenu rozpuszczonego w wodzie, wykorzystywana w badaniach jakości wód i w analizie środowiskowej. W ujęciu ogólnym polega na "związaniu" tlenu w reakcji z jonami manganu, a następnie na przeliczeniu ilości powstałego jodu na zawartość tlenu.
W skrócie mechanizm jest następujący: tlen obecny w próbce powoduje utlenienie związków manganu(II) do form wyżej utlenionych, a po zakwaszeniu następuje reakcja prowadząca do wydzielenia równoważnej ilości jodu z jodków. Następnie wydzielony jod miareczkuje się roztworem tiosiarczanu. Zależność stechiometryczna pozwala obliczyć stężenie tlenu rozpuszczonego.
Pozostałe propozycje nie pasują do pomiaru tlenu w wodzie, bo odnoszą się do innych oznaczeń:
- "Nesslera." kojarzy się z odczynnikami i metodami stosowanymi do oznaczania związków azotu (np. jonów amonowych) w analizie wód, a nie tlenu.
- "Mohra." dotyczy klasycznych miareczkowań strąceniowych (najczęściej w kontekście chlorków i jonów srebra), więc nie jest metodą oznaczania tlenu.
- "Volharda." to również metoda miareczkowa używana w analizie jonów (m.in. w układach z azotanem srebra i tiocyjanianem), a nie do oznaczania tlenu rozpuszczonego.
W praktyce laboratoryjnej warto zapamiętać prostą wskazówkę egzaminacyjną: tlen rozpuszczony → Winkler. Pozostałe eponimy z tego zestawu typowo pojawiają się przy oznaczaniach jonów nieorganicznych (chlorki, amoniak/amon, układy srebra), więc nie dotyczą bezpośrednio tlenu.
