Pytanie dotyczy przypisania metody uproszczonej do właściwego rodzaju kosztorysu. W praktyce kosztorysowej metoda uproszczona służy przede wszystkim do szybkiego oszacowania wartości robót na potrzeby decyzji inwestora, planowania środków i oceny opłacalności wariantów. Z tego powodu poprawną odpowiedzią jest "inwestorski".
Kosztorys inwestorski jest przygotowywany z perspektywy inwestora i pełni funkcję budżetową: ma pokazać, jakiej skali nakładów można się spodziewać. Metoda uproszczona (w przeciwieństwie do kalkulacji bardzo szczegółowej) opiera się na uśrednieniach i agregacji danych, co jest wystarczające na etapie planowania i porównywania rozwiązań.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "ofertowy" – dotyczy wyceny składanej przez wykonawcę w ramach oferty. W praktyce wykonawca zwykle dąży do takiej kalkulacji, aby uzasadnić cenę i ryzyka, dlatego sam fakt "ofertowości" nie oznacza, że właściwa jest akurat metoda uproszczona. Pytanie sprawdza przypisanie metody do rodzaju kosztorysu, a nie to, czy da się go wykonać szybciej.
- "powykonawczy" – służy rozliczeniu robót po ich wykonaniu. Tu kluczowa jest zgodność z faktycznie zrealizowanym zakresem i ilościami, więc intuicyjnie wymaga większej dokładności i oparcia o rzeczywiste dane, a nie uogólnione wskaźniki.
- "zamienny" – jest sporządzany w związku ze zmianą rozwiązań, technologii lub zakresu robót (wariant "w zamian" za pierwotnie przyjęty). To kategoria wynikająca z potrzeby aktualizacji/zmiany, a nie z samej metody kalkulacji. Łatwo go pomylić z "uproszczeniem", ale to inny wymiar pojęcia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "metoda uproszczona", najpierw pomyśl o celu dokumentu: czy chodzi o budżetowanie i planowanie (inwestor), ofertę wykonawcy (oferta), rozliczenie po realizacji (powykonawczy) czy zmianę zakresu (zamienny). Taki "test celu" zwykle prowadzi do poprawnej odpowiedzi.
