Opis metody mówi o wyznaczaniu różnic wysokości na podstawie pomierzonych kątów pionowych oraz odległości między punktami. Taki zestaw wielkości (kąt + odległość) prowadzi do wyznaczenia przewyższenia z zależności trygonometrycznych, czyli do niwelacji trygonometrycznej.
W praktyce geodezyjnej niwelacja trygonometryczna jest powiązana z pomiarem kątowo-odległościowym (często tachimetrem). Jej idea polega na tym, że znając geometrię celowej i odległość, można obliczyć składową wysokościową, a następnie różnicę wysokości między punktami.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do opisu?
- "Niwelacja geometryczna" opiera się typowo na różnicy odczytów na łatach przy poziomej osi celowej instrumentu. Kluczowe są odczyty na łatach, a nie kąty pionowe.
- "Siatka kwadratów" dotyczy sposobu organizacji pomiaru (np. pozyskiwania danych na obszarze w regularnej siatce), a nie definicji metody wyznaczania przewyższeń z kątów pionowych.
- "Punkty rozproszone" również opisują układ/strategię doboru punktów pomiarowych w terenie, a nie samą metodę niwelacji z użyciem kątów pionowych i odległości.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się kąty pionowe i odległości jako podstawa wyznaczania wysokości, najczęściej chodzi o metodę trygonometryczną. Gdy pojawiają się odczyty na łatach i linia celowa pozioma — zwykle o niwelację geometryczną.
