U osoby po udarze mózgu z niedowładem połowiczym często występują ograniczenia w równowadze, koordynacji i sile po jednej stronie ciała. Jeżeli podopieczny porusza się przy pomocy kul, oznacza to, że chód jest już obciążony zwiększonym ryzykiem potknięcia i upadku. Dodatkowo problemy ze wzrokiem mogą utrudniać ocenę odległości, dostrzeganie przeszkód oraz bezpieczne poruszanie się w przestrzeni.
Dlatego formy aktywizacji powinny spełniać dwa warunki: (1) być realnie dostępne przy obecnej sprawności i (2) nie zwiększać niepotrzebnie ryzyka urazu. Odpowiedź "Słuchanie muzyki, spotkania z przyjaciółmi." jest trafna, bo są to aktywności o niskim ryzyku, możliwe do realizacji także przy deficytach wzroku, a jednocześnie ważne dla utrzymania nastroju, motywacji i kontaktów społecznych. Spotkania z bliskimi przeciwdziałają izolacji, która po udarze bywa częstym problemem.
Propozycja "Oglądanie telewizji, jazdę na rowerze" zawiera element ryzykowny: jazda na rowerze wymaga dobrej równowagi, koordynacji i szybkiej reakcji, a także odpowiedniego widzenia. U osoby chodzącej o kulach może to być nieadekwatne i niebezpieczne.
Propozycja "Piesze wycieczki, gry planszowe." może być problematyczna z dwóch powodów: dłuższe wyjścia zwiększają zmęczenie i ryzyko upadku, a wiele gier planszowych wymaga sprawnego widzenia (czytanie drobnego druku, rozpoznawanie elementów).
Propozycja "Choreoterapię, majsterkowanie." również może być mniej trafna: choreoterapia to aktywność ruchowa wymagająca koordynacji i kontroli postawy, a majsterkowanie często wymaga precyzyjnego widzenia i pracy manualnej, co przy niedowładzie i zaburzeniach wzroku może frustrować lub stwarzać ryzyko skaleczeń.
W praktyce opiekun w DPS dobiera aktywizację indywidualnie, obserwuje tolerancję wysiłku, dba o warunki (oświetlenie, brak przeszkód, asekuracja) i konsultuje potrzeby z zespołem terapeutycznym.
