PWM (ang. Pulse Width Modulation) jest metodą modulacji sygnału impulsowego, w której informacja (lub regulowana "wartość sterująca") jest przenoszona przez zmianę szerokości impulsu, czyli czasu trwania stanu aktywnego w każdym okresie. W praktyce opisuje się to najczęściej jako zmianę współczynnika wypełnienia (stosunku czasu włączenia do całego okresu). Dzięki temu, mimo że sygnał przełącza się między dwoma poziomami, średnia wartość (lub moc dostarczana do obciążenia) może być płynnie regulowana.
Odpowiedź "szerokości impulsu." jest poprawna, bo dokładnie to wyróżnia PWM na tle innych sposobów modulacji w układach mechatronicznych: element wykonawczy (np. tranzystor mocy) pracuje przełączająco, a regulacja odbywa się przez zmianę czasu przewodzenia w każdym okresie.
- "częstotliwości i fazy impulsu." jest niepoprawne: w typowym PWM nie moduluje się fazy, a częstotliwość przebiegu zwykle pozostaje stała; zmiana fazy dotyczy innych technik (np. modulacji fazy lub synchronizacji).
- "częstotliwości impulsu." opisuje raczej modulację częstotliwości impulsów (często nazywaną PFM) albo zmianę częstotliwości przełączania, co nie jest definicją PWM.
- "amplitudy impulsu." odpowiadałaby modulacji amplitudy (AM) lub zmianie poziomów logicznych, podczas gdy w PWM amplituda stanów (np. 0 V i 5 V) jest stała, a zmienia się czas ich trwania.
W zastosowaniach mechatronicznych PWM spotkasz m.in. w sterowaniu prędkością silników DC, regulacji jasności LED oraz sterowaniu elementami grzejnymi. Kluczowa wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się "amplituda", "częstotliwość" i "szerokość", to dla PWM szukaj pojęć związanych z czasem trwania i wypełnieniem.
