Sterowanie stycznikiem z podtrzymaniem (samopodtrzymaniem) polega na tym, że chwilowe naciśnięcie przycisku uruchamiającego powoduje zadziałanie cewki stycznika, a następnie układ "trzyma" zasilanie cewki bez konieczności dalszego trzymania przycisku.
W praktyce realizuje się to przez zastosowanie styku pomocniczego NO tego samego stycznika, który po zadziałaniu zamyka się i tworzy obejście (połączenie równoległe) dla przycisku START. Dzięki temu, gdy operator puści START, prąd nadal płynie przez zamknięty styk pomocniczy i cewka pozostaje załączona.
Typowy tor sterowania ma trzy kluczowe elementy:
- STOP (NC) włączony szeregowo – jego naciśnięcie przerywa zasilanie cewki niezależnie od podtrzymania.
- START (NO) – chwilowo zasila cewkę, aby stycznik "zaskoczył".
- Styk pomocniczy NO stycznika – włączony równolegle do START, zapewnia podtrzymanie po zadziałaniu.
Poprawna jest odpowiedź wskazująca schemat, w którym widać właśnie takie połączenie: przycisk uruchamiający oraz dodatkowy styk pomocniczy stycznika tworzą tor podtrzymania po zadziałaniu cewki, a tor STOP jest w szeregu. To odpowiada schematowi C.
Pozostałe schematy nie spełniają definicji samopodtrzymania, jeżeli:
- brakuje styku pomocniczego w obejściu START (cewka zadziała tylko na czas trzymania przycisku),
- zastosowano inne rozwiązanie (np. sterowanie bez zatrzasku lub z inną logiką),
- styk jest błędnie umieszczony (np. nie jest stykiem własnym stycznika albo nie tworzy skutecznego obejścia).
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na schemacie dwóch gałęzi równoległych prowadzących do cewki – jednej przez START i drugiej przez styk pomocniczy stycznika. Jeśli tego nie ma, nie ma też podtrzymania.
