Podczas kontroli jakości materiałów odzieżowych (tkanin/dzianin) wykryte uszkodzenia mechaniczne trzeba oznaczyć tak, aby później łatwo je znaleźć (np. przy układaniu szablonów, rozkroju, sortowaniu partii), ale jednocześnie nie wolno pogarszać stanu materiału. Z tego powodu stosuje się proste, widoczne i odwracalne metody znakowania.
Odpowiedź "Nitką kolorową przyczepioną na brzegu tkaniny." spełnia te warunki: nitka jest dobrze widoczna, nie wymaga ingerencji w strukturę materiału w polu użytkowym, a umieszczenie jej przy brzegu/krajce ułatwia szybkie "naprowadzenie" na miejsce wady. Taki znacznik jest też wygodny w magazynie i krojowni, bo nie zniszczy tkaniny oraz można go usunąć po wykorzystaniu materiału.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo są destrukcyjne lub nierealistyczne w praktyce kontroli jakości tkanin:
- "Igłą elektryczną z cieczą fluoryzującą." – to brzmi jak rozwiązanie laboratoryjne; dodatkowo ciecz może zabrudzić materiał lub zmienić jego własności, a narzędzie nie jest typowym sposobem znakowania wad w krojowni.
- "Poprzez nacięcie krajarką krawędzi tkaniny." – nacięcie jest kolejną wadą (osłabia brzeg, może powodować strzępienie) i pogarsza możliwość prawidłowego układania oraz użytkowania materiału.
- "Laserem, nadtapiając brzeg tkaniny." – nadtopienie to nieodwracalne uszkodzenie; może zmienić wygląd, zapach, właściwości i zachowanie materiału, a także stworzyć ryzyko technologiczne (zwłaszcza dla różnych włókien).
W nauce do egzaminu warto zapamiętać zasadę: wada ma być oznaczona, a nie pogłębiona. W odpowiedziach szukaj więc metod prostych, widocznych i bezpiecznych dla materiału.
