W pytaniu kluczowe jest powiązanie standardu MPEG-1 z jego pierwotnym przeznaczeniem: kompresją ruchomego obrazu (oraz audio) dla systemów o ograniczonej przepływności. Standard ten opracowano z myślą o zastosowaniach, w których pasmo transmisyjne lub zapisowe nie jest bardzo duże, dlatego typowe wartości przepływności strumienia wideo mieszczą się w okolicach kilku megabitów na sekundę, a w praktyce są kojarzone z zakresem około 1–2 Mb/s.
Dlaczego odpowiedź z zakresem "1,2–2,0 Mb/s" pasuje? Ponieważ jest zgodna z oczekiwanym rzędem wielkości dla MPEG-1: to standard "niskoprzepływnościowy" w porównaniu z późniejszymi rozwiązaniami stosowanymi dla telewizji cyfrowej czy wyższych rozdzielczości. Taki bitrate bywa wystarczający do uzyskania akceptowalnej jakości obrazu przy silniejszej kompresji, co było istotne w systemach o ograniczonym paśmie.
- Zakres "4,0–6,0 Mb/s" jest już wyraźnie wyższy i częściej wiąże się z zastosowaniami wymagającymi lepszej jakości lub mniejszej kompresji, typowymi dla innych standardów/ustawień kodowania.
- Zakres "10,0–20,0 Mb/s" odpowiada sytuacjom, w których oczekuje się znacznie większej jakości (lub mniejszego stopnia kompresji) i zwykle dotyczy innych technologii kodowania albo innych wymagań usługowych.
- Zakres "32,0–45,0 Mb/s" jest charakterystyczny dla bardzo dużych strumieni, spotykanych w rozwiązaniach profesjonalnych lub w transmisjach o wysokiej jakości, gdzie ograniczeniem nie jest pasmo, lecz wierność obrazu.
W praktyce telekomunikacyjnej znajomość takich rzędów wielkości pomaga ocenić, czy dany tor transmisyjny i urządzenia abonenckie poradzą sobie z usługą wideo: trzeba uwzględnić nie tylko sam bitrate kodera, ale też narzut protokołów, sygnalizację oraz ewentualne mechanizmy korekcji błędów. Na egzaminie warto zapamiętać, że MPEG-1 jest kojarzony z wartościami około 1–2 Mb/s, a znacznie wyższe przepływności sugerują inne standardy lub inne zastosowania.
