Kodowanie liniowe to sposób odwzorowania ciągu bitów na przebieg elektryczny lub optyczny przesyłany w torze telekomunikacyjnym. Jego głównym celem jest poprawa właściwości transmisyjnych sygnału, czyli takie ukształtowanie sygnału, aby był łatwiejszy do przesłania i odtworzenia w realnym kanale.
W praktyce "poprawa właściwości transmisyjnych" oznacza m.in.:
- korzystniejsze właściwości widmowe (np. ograniczenie zajmowanego pasma lub przesunięcie energii widma w zakres dogodny dla toru),
- ułatwienie synchronizacji (zapewnienie przejść w sygnale, aby odbiornik mógł odtworzyć zegar),
- zmniejszenie problemów ze składową stałą i długimi ciągami jednakowych bitów (co bywa istotne w torach z transformatorami, sprzęganiem AC lub w niektórych interfejsach),
- ułatwienie detekcji i regeneracji sygnału w odbiorniku oraz w urządzeniach pośrednich.
Odpowiedź "Zabezpieczenie sygnału przed przenikami" jest niepoprawna, ponieważ przeniki (crosstalk) ogranicza się przede wszystkim przez rozwiązania fizyczne i instalacyjne: skręcanie par, ekranowanie, separację wiązek, poprawne zakończenia i zasady kompatybilności elektromagnetycznej. Kodowanie liniowe może pośrednio wpływać na widmo, ale nie jest podstawowym środkiem "zabezpieczenia przed przenikami".
Odpowiedź "Zmniejszenie dyspersji sygnału" jest niepoprawna, bo dyspersja jest zjawiskiem propagacyjnym zależnym od medium (np. światłowodu) i pasma toru. Kodowanie liniowe nie usuwa dyspersji jako takiej; można co najwyżej dobrać parametry transmisji i kształtowanie impulsów, aby ograniczyć skutki zniekształceń.
Odpowiedź "Poprawa zabezpieczeń przed dostępem osób trzecich" dotyczy bezpieczeństwa informacji (szyfrowania, uwierzytelniania, kontroli dostępu), a nie kodowania liniowego. To częsta pułapka językowa: "kodowanie" w telekomunikacji nie oznacza automatycznie ochrony danych.
Na egzaminie warto pamiętać: kodowanie liniowe = dopasowanie sygnału do toru transmisyjnego (widmo, synchronizacja, regeneracja), a bezpieczeństwo danych realizuje się innymi mechanizmami.
