W geodezji tyczenie lokalizujące służy do przeniesienia punktu projektowego w teren, czyli do wyznaczenia jego położenia w planie na podstawie danych i punktów nawiązania. Metody tyczenia rozróżnia się m.in. według tego, jakie wielkości odkładamy lub mierzymy: odległości, kąty albo domiary w układzie prostokątnym.
Metoda wcięć liniowych (wcięcie liniowe) polega na tym, że położenie tyczonego punktu wyznacza się przez odłożenie dwóch odległości z dwóch punktów o znanym położeniu. W ujęciu geometrycznym jest to przecięcie dwóch okręgów (lub łuków) o promieniach równych odkładanym odległościom. Dlatego poprawna jest odpowiedź: "Na odłożeniu dwóch odległości."
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Na odłożeniu kąta i odległości." – to opis tyczenia biegunowego (metody polarnej): z jednego stanowiska odkłada się kierunek (kąt) oraz odległość do punktu.
- "Na odłożeniu dwóch kątów." – to odpowiada wcięciu kątowemu, gdzie położenie punktu wynika z przecięcia dwóch kierunków (wyznaczonych kątami) poprowadzonych z dwóch stanowisk.
- "Na odłożeniu miary odciętej i rzędnej." – to domiary prostokątne (metoda ortogonalna), gdzie punkt wyznacza się przez odciętą (wzdłuż linii odniesienia) i rzędną (prostopadle do niej).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "wcięcie liniowe", szukaj odpowiedzi związanej z odległościami. Jeśli jest "wcięcie kątowe" – z kątami. "Kąt i odległość" prawie zawsze prowadzi do metody biegunowej, a "odcięta i rzędna" do domiarów prostokątnych.
