Świeca zapłonowa to element układu zapłonowego silnika o zapłonie iskrowym (benzynowego). Jej zadaniem jest wytworzenie iskry elektrycznej w odpowiednim momencie pracy cylindra, aby zainicjować spalanie mieszanki.
Na rysunkach/zdjęciach świecę zapłonową rozpoznaje się po kilku cechach konstrukcyjnych:
- Izolator ceramiczny (zwykle biały) widoczny w górnej części – odizolowuje elektrodę środkową od korpusu.
- Metalowy korpus z charakterystycznym gwintem, którym świeca jest wkręcana w głowicę.
- Sześciokąt pod klucz na korpusie, ułatwiający montaż i demontaż.
- Koniec roboczy z elektrodami: elektroda środkowa oraz elektroda masowa (boczna) tworzą szczelinę iskrową.
Dlaczego pozostałe rysunki mogą być mylące? Często uczniowie mylą świecę zapłonową ze świecą żarową (silnik ZS) lub z innymi elementami elektrycznymi. Świeca żarowa zwykle nie ma układu dwóch elektrod tworzących szczelinę iskrową; ma wydłużony cienki trzpień grzejny. Z kolei wtryskiwacz, czujnik czy cewka zapłonowa mogą mieć złącza elektryczne, ale nie będą miały typowego gwintu i końcówki z elektrodami jak świeca.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli masz wątpliwość, szukaj na rysunku jednocześnie trzech elementów: gwintu, izolatora ceramicznego oraz elektrod na końcu roboczym. Dopiero zestaw tych cech pozwala pewnie rozpoznać świecę zapłonową, a nie inny podzespół.
