W warunkach dobrej widoczności pomiędzy punktami na długim odcinku (tu: prosta PK o długości 3 km) w praktyce geodezyjnej stosuje się takie rozwiązanie tyczeniowe, które pozwala jednoznacznie przenieść i utrzymać kierunek prostej oraz umożliwia kontrolę poprawności wyznaczenia.
Rysunek uznany za poprawny przedstawia schemat geometryczny z wykorzystaniem kątów i odcinków (np. oznaczenia α, β, γ oraz odcinki a, b, c) oraz zależność kątową w rodzaju PSK = 180° + γ. Tego typu zapis wskazuje, że kierunek lub punkt jest wyznaczany poprzez konstrukcję geometryczno-trygonometryczną, a nie "na oko" czy bez kontroli. W tyczeniu długiej prostej ma to znaczenie, bo niewielki błąd kierunku na początku może dać duże odchylenie poprzeczne na końcu.
Dlaczego pozostałe warianty rysunków (inne schematy) mogą być niepoprawne w tym kontekście?
- Schematy bez jawnej kontroli geometrycznej mogą pokazywać wyznaczenie punktu bez możliwości sprawdzenia kierunku (ryzyko narastania błędu na dystansie 3 km).
- Schematy przeznaczone na brak widoczności (np. wymagające obejść, wielu punktów zastępczych albo złożonych obejść przeszkód) nie są optymalne, gdy widoczność jest dobra; w takiej sytuacji dobiera się metodę prostszą, szybszą i z bezpośrednią kontrolą kierunku.
- Schematy dotyczące innego zadania (np. tyczenia łuku, węzła, wcięć do punktu, albo wyznaczania punktu o zadanych współrzędnych bez powiązania z prostą PK) nie odpowiadają wprost pytaniu o tyczenie prostej.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach "na którym rysunku przedstawiono metodę…" najpierw odczytaj warunek terenowy (tu: dobra widoczność i długa prosta), a dopiero potem szukaj na rysunku elementów typowych dla właściwej metody: kierunek prostej, punkty pośrednie/kontrolne oraz zależności kątowe umożliwiające weryfikację.
