Geokrata (często określana jako geocell) jest geosyntetykiem o strukturze przestrzennej. Po rozłożeniu tworzy układ połączonych komórek, który po wypełnieniu gruntem lub kruszywem działa jak "szkielet" stabilizujący warstwę powierzchniową skarpy. Dzięki temu:
- zwiększa się odporność na erozję powierzchniową,
- ogranicza się zsuwanie i spływ materiału po skarpie,
- poprawia się współpraca wypełnienia z podłożem (tarcie i klinowanie w komórkach).
Poprawny wybór to rysunek przedstawiający wyraźne komórki 3D (regularne "oczka" o głębokości), które po zamocowaniu do podłoża są przeznaczone do wypełnienia. To cecha odróżniająca geokratę od rozwiązań płaskich.
Odpowiedzi niepoprawne dotyczą rysunków, które nie pokazują tej komórkowej budowy, np. przedstawiają materiały lub elementy działające inaczej: warstwy płaskie (bez komórek), okładziny/elementy ciężkie, albo inne typy zabezpieczeń skarpy. Typową pułapką jest utożsamianie każdej "siatki" z geokratą — w geokracie kluczowa jest przestrzenność i możliwość wypełnienia komórek, a nie sam fakt istnienia oczek.
W praktyce na budowie operator i brygadzista powinni rozpoznawać takie rozwiązanie, bo wpływa ono na kolejność robót: przygotowanie podłoża, rozłożenie i zakotwienie geokraty, równomierne wypełnienie oraz zagęszczenie wypełnienia bez uszkodzenia struktury.
