W geometrii narzędzia skrawającego (w typowym, szkolnym ujęciu tworzenia wióra) rozróżnia się trzy podstawowe kąty ostrza, które muszą być przypisane do konkretnych powierzchni narzędzia, a nie "dowolnie" narysowane w pobliżu wióra.
Kąt przyłożenia (α) jest związany z powierzchnią przyłożenia (tą, która znajduje się od strony świeżo obrobionej powierzchni). Jego rola praktyczna to zapewnienie luzu, aby ostrze nie tarło całą powierzchnią o detal. Zbyt mały α może zwiększać tarcie, nagrzewanie i pogarszać jakość powierzchni.
Kąt natarcia (γ) dotyczy powierzchni natarcia (po której spływa wiór). Ten kąt silnie wpływa na sposób formowania wióra, wartości sił skrawania i podatność na powstawanie narostu. Na rysunku poprawne γ jest więc umieszczone przy powierzchni, po której "idzie" wiór.
Kąt ostrza (β) (często rozumiany jako kąt klina) jest kątem pomiędzy powierzchnią natarcia i przyłożenia, czyli opisuje "grubość" klina ostrza. Na schemacie powinien znajdować się w samym ostrzu, między tymi dwiema powierzchniami, a nie po stronie materiału lub w przestrzeni nad detalem.
Dlatego poprawny wybór rysunku polega na sprawdzeniu, czy:
- α jest od strony powierzchni obrabianej (luz/przyłożenie),
- γ jest od strony spływu wióra (natarcie),
- β jest między nimi, jako kąt klina ostrza.
Pozostałe rysunki są błędne wtedy, gdy zamieniają miejscami α i γ, rysują β poza klinem narzędzia albo odnoszą kąty do niewłaściwej krawędzi/strony detalu. Na egzaminie warto najpierw zidentyfikować powierzchnię natarcia (tam jest wiór), potem powierzchnię przyłożenia (od strony powierzchni obrobionej), a dopiero na końcu przypisać symbole α, β, γ.
