W silniku indukcyjnym jednofazowym uzwojenie główne (U1–U2) samo w sobie nie wytwarza pola wirującego zdolnego do pewnego rozruchu. Dlatego stosuje się uzwojenie pomocnicze (Z1–Z2) z kondensatorem C, który powoduje przesunięcie fazowe prądu w uzwojeniu pomocniczym względem prądu uzwojenia głównego. Ta różnica faz tworzy pole "pseudowirujące", umożliwiające rozruch.
Wyłącznik odśrodkowy Q jest elementem typowym dla układu z kondensatorem rozruchowym: po osiągnięciu odpowiedniej prędkości odłącza uzwojenie pomocnicze (i kondensator rozruchowy), aby silnik pracował dalej w warunkach właściwych dla pracy ustalonej.
Zmiana kierunku obrotów w takim silniku realizowana jest przez zmianę wzajemnej "biegunowości" jednego z uzwojeń (najczęściej pomocniczego) względem drugiego. W praktyce oznacza to zamianę końców uzwojenia pomocniczego (skrzyżowanie połączeń), tak aby zmienić relację fazową pól magnetycznych.
- Odpowiedź B jest prawidłowa, bo przedstawia połączenie skrzyżowane: gałąź od U1 dochodzi do Z2, a gałąź od U2 do Z1, a dodatkowo w obwodzie rozruchowym znajduje się Q.
- A pokazuje połączenie proste (U1→Z1, U2→Z2), które odpowiada przeciwnej konfiguracji kierunku przy tej samej konwencji zacisków.
- C i D są niepoprawne dla pytania o fazę rozruchową odłączaną wyłącznikiem odśrodkowym, ponieważ nie zawierają elementu Q w szeregu z uzwojeniem pomocniczym.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź, czy schemat ma Q w obwodzie uzwojenia pomocniczego, a dopiero potem oceniaj, czy połączenie Z1/Z2 względem U1/U2 jest proste czy skrzyżowane.
