W metodzie ortogonalnej punkty szczegółowe wyznacza się przez domiary prostopadłe do linii pomiarowej (boku osnowy). Na szkicu polowym zapisuje się więc dwa kluczowe rodzaje wielkości: miary bieżące (narastające wzdłuż boku od punktu początkowego) oraz domiary (odległości prostopadłe do szczegółów terenowych).
Końcowa miara bieżąca to wartość odpowiadająca całkowitej długości boku osnowy pomiarowej między punktami kontrolnymi (od początku do końca boku). Jest szczególnie ważna w opracowaniu wyników, bo pozwala szybko zidentyfikować "zamknięcie" pomiaru na danym boku i kontrolować kompletność zapisu.
Z tego powodu stosuje się ustandaryzowane wyróżnienie graficzne: dwukrotne podkreślenie liczby oznaczającej miarę końcową. Dzięki temu odróżnia się ją od:
- miar pośrednich (pojawiających się wzdłuż linii pomiarowej), które mogą być zapisywane bez tak silnego wyróżnienia lub z innym, mniej jednoznacznym akcentem,
- domiarów do punktów szczegółowych, które są innym typem pomiaru i nie powinny być mylone z miarą wzdłuż boku,
- oznaczeń kierunku (np. strzałek), które informują o przebiegu lub narastaniu miary, ale nie zastępują wyróżnienia miary końcowej.
Odpowiedź z brakiem podkreślenia nie spełnia funkcji jednoznacznego wyróżnienia długości całkowitej boku. Odpowiedź z pojedynczym podkreśleniem może być mylona z innymi wyróżnieniami miar pośrednich i nie jest jednoznacznym znakiem "to jest miara końcowa". Odpowiedź, w której zastosowano strzałkę przy liczbie, nie jest standardowym sposobem oznaczenia miary końcowej – strzałka służy raczej do wskazania kierunku, początku lub relacji graficznej.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: miara końcowa = podwójne podkreślenie. Minimalizuje to ryzyko pomylenia długości całkowitej boku z wartościami domiarów lub miarami cząstkowymi.
