Aby wyznaczyć powierzchnię warstwy wiążącej na odcinku 200 m, trzeba potraktować ją jako figurę w rzucie z góry (plan). W praktyce jest to pas o długości 200 m i szerokości wynikającej z geometrii jezdni przedstawionej na rysunku.
Jak wykonać obliczenie poprawnie:
- Odczytaj z rysunku, jaka część przekroju/układu dotyczy warstwy wiążącej (nie każda linia lub wymiar na rysunku odnosi się do tej samej warstwy).
- Ustal długość odcinka: w treści podano 200 m.
- Jeżeli szerokość jest stała na całej długości, zastosuj zależność: powierzchnia = 200 m × szerokość.
- Jeżeli szerokość zmienia się (np. zwężenie/poszerzenie, dodatkowy pas, klin), podziel obszar na proste figury (prostokąty i/lub trapezy). Oblicz pole każdego fragmentu i je zsumuj.
- Sprawdź jednostki: szerokości z rysunku powinny być w metrach; wynik ma być w m2. Typowy błąd to pozostawienie cm lub mm bez przeliczenia.
Dlaczego odpowiedź "1100 m2" jest właściwa: odpowiada poprawnemu przeliczeniu pola dla 200 m odcinka przy szerokości (lub średniej/sumarycznej szerokości wynikającej z podziału na fragmenty) odczytanej z rysunku. Wynik ten jest zgodny z zasadą, że pole rośnie liniowo z długością i szerokością.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne:
- "1060 m2", "1040 m2" zwykle wynikają z pominięcia fragmentu powierzchni (np. pasa przy krawędzi) albo z przyjęcia zbyt małej szerokości przez odczyt innego wymiaru niż dla warstwy wiążącej.
- "1200 m2" najczęściej wynika z doliczenia elementu, który nie należy do tej warstwy (np. pobocza/poszerzenia) albo z błędu jednostek/zaokrąglenia w górę.
W zadaniach tego typu kluczowe jest, by nie zgadywać szerokości "na oko", tylko konsekwentnie odczytać właściwe wymiary i policzyć pole metodą podziału na figury, jeśli geometria nie jest stała.
