W przedmiarowaniu robót drogowych kluczowe jest dobranie jednostki miary odpowiadającej temu, co faktycznie jest ilościowane. Dla robót związanych z wykonaniem nawierzchni (warstwy na jezdni lub na ulicy) typowo określa się rozmiar robót jako pole powierzchni wykonanej warstwy, liczone w rzucie poziomym. Z tego powodu właściwą jednostką jest m2.
Odpowiedź "m2" jest poprawna, bo nawierzchnia jest elementem płaskim: ma długość i szerokość, a w przedmiarze rozlicza się zwykle wykonanie danej warstwy na określonej powierzchni. Grubość warstwy bywa parametrem technologicznym, ale nie zawsze oznacza, że pozycja jest liczona w objętości.
- "m3" jest typowe dla robót objętościowych, np. wykopów, nasypów lub warstw, które w katalogu są ilościowane przez objętość. Przy nawierzchniach w wielu przypadkach nie jest to podstawowa jednostka przedmiaru.
- "t" odnosi się do masy materiału (np. mieszanek mineralno-asfaltowych w niektórych rozliczeniach dostaw). To jednak inny sposób rozliczania niż klasyczne przedmiarowanie powierzchni nawierzchni.
- "mb" (metr bieżący) stosuje się dla elementów liniowych, takich jak krawężniki, obrzeża, bariery czy odwodnienia liniowe. Nawierzchnia nie jest elementem liniowym, więc ta jednostka nie pasuje.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać regułę: nawierzchnie = najczęściej m2, elementy liniowe = mb, roboty ziemne (wykop/nasyp) = m3, a masa = t. Zawsze jednak należy sprawdzić, jaką jednostkę przewiduje dana pozycja w katalogu.
