W silniku indukcyjnym poślizg s opisuje różnicę między prędkością pola wirującego a prędkością wirnika. Charakterystyka M=f(s) pokazuje, jak zmienia się moment elektromagnetyczny przy zmianie poślizgu (a więc przy zmianie obciążenia i prędkości).
Pełny zakres pracy stabilnej rozumie się jako taki obszar, w którym układ sam "wraca" do równowagi po małym zakłóceniu. Dla napędu oznacza to, że gdy obciążenie chwilowo wzrośnie i prędkość spadnie (poślizg wzrośnie), moment silnika powinien również wzrosnąć, aby zrównoważyć obciążenie i ponownie przyspieszyć wirnik. Na wykresie odpowiada to odcinkowi przed maksimum momentu (przed tzw. momentem krytycznym).
Na typowej charakterystyce silnika indukcyjnego moment rośnie od wartości bliskiej zera przy s≈0, osiąga maksimum przy pewnym poślizgu (często oznaczanym jako poślizg krytyczny), a następnie maleje. Odcinek po maksimum jest problematyczny: dalszy wzrost poślizgu powoduje spadek momentu, więc silnik nie ma "rezerwy" do wyjścia z przeciążenia i łatwo przechodzi w stan niestabilny (gwałtowny spadek prędkości).
Dlatego odpowiedź "0 ÷ s3" wskazuje przedział od pracy bliskiej synchronicznej (mały poślizg) aż do granicy stabilności wyznaczonej przez punkt maksimum momentu (na rysunku oznaczony jako s3).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "0 ÷ s1" zwykle obejmuje tylko fragment stabilnej pracy i pomija część dopuszczalnych stanów obciążenia; jest zbyt wąskie, jeśli stabilność trwa do s3.
- "s2 ÷ s4" może obejmować również odcinek po maksimum, czyli obszar, w którym wzrost poślizgu nie zwiększa momentu; to nie jest pełny zakres stabilny.
- "s3 ÷ s4" wskazuje zakres za punktem granicznym (po maksimum momentu), gdzie typowo występuje niestabilność i ryzyko "zgaszenia" napędu przy przeciążeniu.
Na egzaminie warto zapamiętać regułę: stabilna praca silnikowa dla silnika indukcyjnego jest do poślizgu krytycznego (do maksimum momentu), a nie "za" nim.
