W CIT podstawą opodatkowania jest dochód podatkowy, czyli różnica między przychodami podatkowymi a kosztami uzyskania przychodów (KUP). W praktyce oznacza to, że nie wszystkie koszty ujęte w księgach rachunkowych można automatycznie potraktować jako koszty podatkowe, bo część z nich to NKUP (koszty niestanowiące KUP).
Krok 1: ustalenie przychodów podatkowych. Do przychodów wlicza się wszystkie pozycje przychodowe z tabeli: przychody ze sprzedaży towarów, pozostałe przychody operacyjne oraz przychody finansowe. Suma przychodów wynosi 150 000 zł + 5 000 zł + 3 000 zł = 158 000 zł.
Krok 2: ustalenie kosztów podatkowych. Zestawienie kosztów obejmuje koszty działalności operacyjnej oraz pozostałe koszty operacyjne, ale należy sprawdzić, czy wśród nich nie ma NKUP. W tabeli wskazano, że w pozostałych kosztach operacyjnych zawiera się kara za nieterminową dostawę towarów (300 zł). Taka kara nie stanowi KUP, więc trzeba ją wyłączyć. Koszty podatkowe to 88 000 zł + (8 000 zł − 300 zł) = 95 700 zł.
Krok 3: obliczenie dochodu podatkowego. Dochód = 158 000 zł − 95 700 zł = 62 300 zł.
Krok 4: obliczenie podatku CIT. Stosuje się podstawową stawkę CIT 19%, więc podatek wynosi 62 300 zł × 19% = 11 837,00 zł.
Dlaczego pozostałe wyniki są nieprawidłowe? Najczęściej wynikają z typowych pomyłek: pozostawienia kary umownej w kosztach (zaniżenie podatku), pominięcia przychodów finansowych lub pozostałych operacyjnych (również zaniżenie podstawy), albo zastosowania niewłaściwej stawki podatku. Poprawny rachunek wymaga jednocześnie pełnego ujęcia przychodów oraz korekty kosztów o NKUP.
