Wskaźniki, które można obliczyć "na podstawie danych zamieszczonych w tabeli", zależą od tego, jakie zmienne i jaki układ danych pokazuje tabela. Jeżeli tabela przedstawia liczbę zatrudnionych w kolejnych okresach (np. rok 1 i rok 2), to naturalnie umożliwia policzenie wskaźników dynamiki zatrudnienia, czyli miar opisujących zmianę w czasie.
W praktyce wskaźniki dynamiki odpowiadają na pytania: "o ile wzrosło/spadło zatrudnienie?" oraz "jakie jest tempo zmiany w porównaniu do okresu poprzedniego lub bazowego?". Do ich wyznaczenia wystarczy znajomość wartości zatrudnienia w dwóch (lub więcej) momentach czasu.
- Odpowiedź "struktury zatrudnienia" byłaby właściwa, gdyby tabela dzieliła zatrudnienie na kategorie (np. działy, stanowiska, płeć, formy umów) i zawierała sumę, aby policzyć udziały procentowe części w całości. Bez takiego przekroju nie da się rzetelnie wyznaczyć struktury.
- Odpowiedź "natężenia zatrudnienia" sugeruje wskaźnik typu "zatrudnienie na jednostkę" (np. na 1000 mieszkańców, na 1 mln zł sprzedaży, na hektar). Do tego potrzebny jest dodatkowy mianownik (populacja, produkcja, powierzchnia), którego sama tabela o liczbie pracowników może nie zawierać.
- Odpowiedź "dyspersji zatrudnienia" dotyczy zróżnicowania/rozproszenia (wariancja, odchylenie standardowe) i wymaga szeregu obserwacji w wielu jednostkach lub okresach oraz sensownej interpretacji zmienności. Typowe tabelki egzaminacyjne o poziomie zatrudnienia zwykle służą do analizy trendu, nie do miar rozproszenia.
Dlatego, gdy z tabeli da się porównać zatrudnienie między okresami, poprawnym wyborem są wskaźniki dynamiki zatrudnienia.
