Aby obliczyć nakład rzeczowy pracy walca statycznego samojezdnego 10 t (w m-g), należy postępować według typowej metodyki KNR:
- Krok 1: obmiar robót – wyznacz obmiar w jednostce wymaganej przez pozycję KNR. Dla robót warstwowych w korycie drogi bardzo często jest to powierzchnia w m2 (szerokość × długość). W tym zadaniu jest to 7,0 m × 250 m.
- Krok 2: dobór właściwej pozycji KNR – wybierz pozycję odpowiadającą: dolnej warstwie podbudowy, kruszywu łamanemu oraz grubości 25 cm po zagęszczeniu. W praktyce to oznacza, że nie wolno wybierać kolumny dla innej grubości (np. 20 cm) ani dla innej warstwy (górnej zamiast dolnej), nawet jeśli opis jest podobny.
- Krok 3: odczyt nakładu jednostkowego walca – z fragmentu tablicy KNR odczytaj wartość nakładu maszynowego dla walca 10 t w przeliczeniu na jednostkę obmiaru (np. m-g/100 m2 lub m-g/m2). To jest kluczowy parametr, którego nie da się "zgadnąć" bez tablicy.
- Krok 4: przeliczenie na cały zakres – przemnoż nakład jednostkowy przez obmiar robót (i ewentualnie przez współczynniki wynikające z jednostki tabeli, np. gdy tabela podaje nakład na 100 m2).
Odpowiedź "90,475 m-g" oznacza łączną liczbę maszynogodzin pracy walca potrzebną do wykonania zagęszczenia w zadanych warunkach zgodnie z przyjętą pozycją KNR.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Zwykle wynikają z typowych pomyłek:
- "35,350 m-g" i "28,175 m-g" są charakterystyczne dla błędu skali (np. nieuwzględnienie szerokości, pomylenie m2 z 100 m2 albo przyjęcie innej kolumny grubości).
- "83,475 m-g" często odpowiada sytuacji, gdy poprawnie policzono obmiar, ale odczytano nakład dla innego typu walca, innej masy lub innej warstwy/warunków.
Na egzaminie największą wagę ma konsekwencja jednostek i poprawny dobór wiersza/kolumny w KNR. Jeśli w tabeli podano nakład na jednostkę zbiorczą (np. 100 m2), trzeba pamiętać o przeliczeniu przez odpowiedni współczynnik.
