KWALIFIKACJA BUD11 - CZERWIEC 2020

PYTANIE NR 31.
Na podstawie danych zawartych w tablicy z KNR-W 2-02 oblicz, ile zaprawy klejowej potrzeba do wykonania okładziny z płytek ceramicznych szkliwionych o wymiarach 15 x 15 cm na ścianie o powierzchni 20 m2.
Ilustracja przedstawia fragment tabeli z KNR-W 2-02 dotyczącej licowania ścian płytkami z kamieni sztucznych na zaprawie
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wykorzystuje się normatyw zużycia zaprawy klejowej z tablicy KNR-W 2-02 dla okładziny ściennej z płytek 15×15 cm.
Następnie zużycie jednostkowe (kg/m2) mnoży się przez powierzchnię 20 m2. Otrzymany wynik 56,80 kg oznacza zużycie 2,84 kg na 1 m2 okładziny.

Pełne wyjaśnienie:

W zadaniach opartych o KNR/KNR-W kluczowe jest rozróżnienie dwóch wielkości: zużycia jednostkowego (np. w kg/m2) oraz zapotrzebowania łącznego dla całego obmiaru robót.

W tym przypadku najpierw należy odczytać z tablicy KNR-W 2-02 normę zużycia zaprawy klejowej dla wykonania okładziny ściennej z płytek ceramicznych szkliwionych o formacie 15×15 cm. Taka tabela podaje ilość materiału przypadającą na 1 m2 okładziny (wartość zależy od przyjętej technologii i pozycji tablicy).

Kolejny krok to przeliczenie na zadaną powierzchnię:

  • jeżeli norma wynosi 2,84 kg/m2, to dla 20 m2 otrzymujemy 2,84 × 20 = 56,80 kg.

Dlatego odpowiedź "56,80 kg" jest zgodna z typowym schematem obliczeń: norma z KNR × obmiar.

Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo odpowiadają błędom rzędu wielkości lub pominięciu mnożenia przez całą powierzchnię. Wynik 28,40 kg odpowiadałby połowie powierzchni (10 m2) przy tej samej normie. 5,68 kg i 2,84 kg sugerują błędne potraktowanie wartości jednostkowej jako łącznej albo pomyłkę w przestawieniu przecinka.

W praktyce warto dodatkowo sprawdzać sensowność wyniku: po podzieleniu ilości zaprawy przez powierzchnię otrzymujemy kg/m2; jeśli wartość jest skrajnie mała (np. ułamki kg/m2) albo nienaturalnie duża, zwykle oznacza to błąd w odczycie tablicy lub w przeliczeniu.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
KNR-W 2-02 to katalog norm rzeczowych używany do określania nakładów (robocizny, materiałów, sprzętu) dla robót budowlanych. W zadaniach egzaminacyjnych zwykle odczytuje się z niego zużycie materiału na jednostkę obmiaru (np. kg/m2), a potem przelicza na całą powierzchnię.
Najpierw odczytaj normę zużycia w kg/m2 dla właściwej pozycji (ściana, format płytek, technologia). Następnie pomnóż ją przez powierzchnię w m2. Otrzymasz ilość w kg. Na koniec sprawdź sensowność wyniku, dzieląc go z powrotem przez m2.
Format płytek wpływa na liczbę spoin i sposób pracy, a pośrednio na technologię układania i typowe grubości warstwy kleju. KNR rozróżnia warianty robót, dlatego dla różnych wymiarów płytek w tabelach mogą występować inne normy zużycia materiałów.
Najczęściej pojawiają się: m2 (powierzchnia okładziny), kg/m2 (zużycie jednostkowe) oraz kg (zapotrzebowanie łączne). Typowy błąd to potraktowanie wartości kg/m2 jako kg lub odwrotnie. Zawsze sprawdzaj, czy po mnożeniu jednostki "skracają się" prawidłowo.
Nie w sposób w pełni normatywny. Bez tablicy nie da się pewnie ustalić zużycia jednostkowego (kg/m2), bo to ono jest danymi wejściowymi. Na egzaminie tablica jest zwykle podana w załączniku/ilustracji, a zadanie sprawdza umiejętność jej odczytu i przeliczenia na obmiar.
To efekt pomylenia wartości jednostkowej z łączną. Jeśli z tablicy wychodzi 2,84 kg/m2, część osób przepisuje ją jako wynik w kg, zapominając o pomnożeniu przez 20 m2. Wariant 5,68 kg może powstać po przypadkowym przemnożeniu tylko przez 2 m2 albo po błędzie z przecinkiem.
Zastosuj kontrolę wsteczną: podziel wynik w kg przez powierzchnię w m2 i zobacz, ile wychodzi kg/m2. Jeśli wartość jest realistyczna dla kleju (kilka kg/m2, zależnie od technologii), to wynik jest spójny. Jeśli wychodzą ułamki lub dziesiątki kg/m2, szukaj błędu w mnożeniu lub przecinku.
Najczęstsze problemy to: wybranie niewłaściwej kolumny (inna technologia), pomylenie robót ściennych z posadzkowymi, odczyt z wiersza dla innego formatu płytek oraz przepisanie wartości z rubryki robocizny zamiast materiałów. Pomaga podkreślenie w tabeli: "materiał – zaprawa" i "jednostka – m2".
Różnice pojawiają się m.in. przy nierównym podłożu, innej grubości warstwy, dużym dociążeniu płytek, doborze pacy zębatej, technice podwójnego smarowania lub przy docinkach. KNR daje wartość normatywną do obliczeń, a na budowie warto dodać rezerwę wynikającą z warunków wykonania.
Ćwicz schemat: (1) identyfikacja właściwej pozycji/tablicy, (2) odczyt zużycia jednostkowego, (3) przeliczenie na obmiar, (4) kontrola jednostek i sensowności. Pomaga też robienie notatek przy tabelach: co jest w kg/m2, a co w innych jednostkach, oraz rozwiązywanie wielu krótkich zadań na czas.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 36% zdających egzamin. bardzo trudne

Według specjalistów z branży: "Wykorzystuje się normatyw zużycia zaprawy klejowej z tablicy KNR-W 2-02 dla okładziny ściennej z płytek 15×15 cm.Następnie zużycie jednostkowe (kg/m2) mnoży się przez powierzchnię 20 m2."

Materiały:

  • KNR-W 2-02 (odpowiednie tablice materiałowe dla okładzin z płytek)
  • Podręczniki/poradniki technologii robót okładzinowych i posadzkarskich
  • Materiały szkoleniowe z kosztorysowania robót budowlanych (normatywy i obmiar)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego