W zagęszczaniu mieszanek kruszywowych (np. żwirowych) kluczowe jest utrzymanie wilgotności w pobliżu wilgotności optymalnej wopt. Jest to taka zawartość wody, przy której – dla danej energii zagęszczania – uzyskuje się najlepszy efekt (największą gęstość/stopień zagęszczenia). Jeśli materiał jest zbyt suchy, ziarna nie układają się i nie "doszczelniają" tak dobrze, a zagęszczanie jest mniej efektywne. Jeśli materiał jest zbyt mokry, nadmiar wody działa jak bariera: powstają zjawiska "pompowania" i utrudnione jest osiągnięcie wymaganej gęstości.
W tym typie zadania należy wykonać trzy kroki:
- Odczytać z SST wymagany przedział wilgotności dopuszczalny podczas wbudowania i zagęszczania (często jest to zakres wokół wopt, np. poprzez tolerancję w górę i w dół).
- Odczytać z tabeli pomiarów wilgotności wartości dla partii I–IV.
- Porównać wilgotności partii z wopt = 11,00% i sprawdzić, które partie mieszczą się w wymaganym zakresie, a która jest poza nim. Partia poza zakresem wymaga korekty: przy zbyt małej wilgotności trzeba zwilżyć, a przy zbyt dużej – osuszyć.
Odpowiedź "I" jest poprawna, bo (zgodnie z danymi z wyciągu SST i tabeli wilgotności dołączonej do zadania) to właśnie ta partia jest wskazana jako wymagająca korekty wilgotności podczas zagęszczania – jej wynik nie spełnia warunku dopuszczalnego odchylenia od wopt.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ odpowiadają partiom, których wilgotność (według tej samej tabeli i kryterium z SST) nie wymaga korekty na etapie zagęszczania albo korekta dotyczy innej partii niż wskazana w zadaniu. Częstą pułapką jest mylenie kierunku działania (osuszyć vs zwilżyć) lub przyjęcie, że wymagana jest dokładnie wartość 11,00%, mimo że SST zwykle dopuszcza pewien przedział tolerancji.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw zanotuj z SST granice (min/max) wokół wopt, a dopiero potem porównuj partie. To minimalizuje pomyłki przy wartościach bliskich granicy.
