Identyfikator działki ewidencyjnej to formalny zapis, który pozwala jednoznacznie wskazać działkę w ewidencji gruntów i budynków. Kluczowe jest, że taki identyfikator ma ustaloną strukturę: najpierw występuje część opisująca jednostkę/obszar ewidencji (powiązana z podziałem administracyjnym stosowanym w rejestrach), następnie oznaczenie obrębu, a dopiero na końcu numer działki (np. 7546/21).
Odpowiedź "120101_1.0005.7546/21" jest poprawna, ponieważ:
- zawiera segment administracyjny/jednostkowy zapisany jako ciąg cyfr i znaków rozdzielających,
- zawiera wydzielony segment obrębu ("0005") w typowym miejscu (pomiędzy częścią jednostki a numerem działki),
- kończy się numerem działki w prawidłowej postaci "7546/21".
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne z powodów typowych dla błędów egzaminacyjnych:
- "173.214.082.2_7546/21" – sugeruje zapis podobny do innych oznaczeń/identyfikatorów, ale ma nietypowy układ znaków i separatorów oraz brak wyodrębnionego segmentu obrębu w oczekiwanej postaci.
- "7546/21.0005.120101_1" – zawiera poprawne "klocki" informacji, lecz w odwróconej kolejności; identyfikator nie powinien zaczynać się od samego numeru działki.
- "7546/21.5. 173.214.082.2" – dodatkowo ma niespójne odstępy i elementy zapisane w formie, która nie odpowiada standardowemu formatowi identyfikatora; kolejność segmentów również nie jest właściwa.
Wskazówka egzaminacyjna: analizuj odpowiedzi "segmentami". Najpierw sprawdź, czy numer działki jest na końcu, potem czy występuje logicznie wydzielony obręb, a na końcu czy część jednostkowa ma spójny format. To zwykle pozwala szybko odrzucić opcje z błędną kolejnością lub separatorami.
