Tyczenie budynku to przeniesienie projektu w teren (wyznaczenie położenia osi, naroży i innych punktów charakterystycznych). Aby praca była jednoznaczna i możliwa do odtworzenia oraz kontroli, wykonuje się ją w oparciu o szkic dokumentacyjny. Taki szkic porządkuje dane potrzebne do tyczenia: identyfikację punktów, zależności geometryczne, opisy, powiązania z osnową i przyjęty sposób wyznaczenia.
Odpowiedź "Dokumentacyjnego" jest właściwa, ponieważ podkreśla rolę szkicu jako elementu dokumentacji prac tyczeniowych: ma umożliwiać wykonanie i sprawdzenie tyczenia oraz późniejsze odtworzenie informacji o tym, co i jak wyznaczono.
Pozostałe odpowiedzi są błędne z typowych powodów:
- "Polowego" – szkic polowy jest kojarzony z pracą w terenie, ale jego podstawową funkcją jest bieżący zapis obserwacji/ustaleń w trakcie pomiaru. Nie jest to docelowa, uporządkowana forma dokumentacji przeznaczona jako podstawa do tyczenia.
- "Realizacyjnego" – określenie sugeruje etap realizacji inwestycji, ale jako nazwa rodzaju szkicu nie wskazuje jednoznacznie dokumentu będącego standardową podstawą danych do wytyczenia.
- "Tyczenia" – to odpowiedź "pod słowo z pytania". Brzmi intuicyjnie, lecz nie przesądza o właściwym rodzaju szkicu w sensie dokumentacyjnym; może być traktowana jako potoczna nazwa, a nie precyzyjny typ szkicu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy tego, na podstawie czego wykonuje się czynność geodezyjną, zwykle chodzi o dokument, który porządkuje i przekazuje dane do wykonania zadania (czyli element dokumentacji), a nie o notatkę roboczą z terenu.
