KWALIFIKACJA TKO3 - STYCZEŃ 2021

PYTANIE NR 18.
Na podstawie odczytów zapisanych w dzienniku pomiarów kątowych oblicz kąt przy drugim położeniu lunety.
Ilustracja przedstawia tabelę związaną z pomiarami kątowymi, która jest częścią egzaminu zawodowego dla technika dróg
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Kąt w drugim położeniu lunety wyznacza się na podstawie odczytów z dziennika pomiarów kątowych, wykonując właściwe przeliczenie w zapisie stopnie–minuty (z uwzględnieniem przeniesienia 60′ = 1°). Po poprawnym zsumowaniu/wyznaczeniu wartości z odczytów otrzymuje się 91° 49′.

Pełne wyjaśnienie:

W pomiarach kątowych teodolitem/tachimetrze często wykonuje się obserwacje w dwóch położeniach lunety. Celem jest ograniczenie wpływu części błędów instrumentalnych i obserwacyjnych (np. niektórych błędów celowania czy indeksu), a następnie wyznaczenie wartości kąta na podstawie zapisów w dzienniku pomiarów.

W tego typu zadaniu kluczowe są dwa elementy:

  • Poprawna interpretacja danych z dziennika – trzeba jednoznacznie ustalić, które odczyty dotyczą pierwszego, a które drugiego położenia lunety oraz jak w dzienniku zapisano kierunki/odczyty na kołach.
  • Rachunek w stopniach i minutach – działania wykonuje się w systemie sześćdziesiątkowym, więc w razie potrzeby stosuje się przeniesienie: 60 minut kątowych to 1 stopień.

Odpowiedź "91° 49′" jest wynikiem zgodnym z typową procedurą obliczenia kąta w drugim położeniu lunety na podstawie podanych w dzienniku odczytów (po wykonaniu właściwego dodawania/odejmowania i ewentualnego przeniesienia minut na stopnie).

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

  • "91° 47′" – odpowiada częstemu błędowi rachunkowemu w minutach (pomyłka o 2′), zwykle wynikającemu z nieuwagi przy przeniesieniach lub z niepoprawnego odczytu jednej z wartości w dzienniku.
  • "90° 49′" – typowo wskazuje na pominięcie 1° (np. błędne potraktowanie przeniesienia 60′ albo pomylenie kolejności odejmowania, co "gubi" jeden stopień).
  • "90° 45′" – może wynikać z nałożenia dwóch błędów naraz: zarówno w stopniach, jak i w minutach (np. błędna interpretacja, które odczyty należą do drugiego położenia lunety, plus błąd przeniesienia).

Wskazówka egzaminacyjna: po wykonaniu obliczeń zawsze zrób szybki test kontroli – sprawdź, czy różnice między odpowiedziami nie wynikają wyłącznie z minut (1–4′). Jeśli tak, wróć do dziennika i zweryfikuj każdy odczyt oraz moment przeniesienia 60′ = 1°.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To ustawienie instrumentu, w którym luneta jest przestawiona (odwrócona) względem pierwszego położenia, aby wykonać obserwację tego samego kierunku/ kąta z inną orientacją osi optycznej. Dzięki temu można ograniczać wpływ części błędów instrumentalnych i poprawić wiarygodność wyniku.
Najpierw ustal, które kolumny dotyczą kierunków/odczytów i które wpisy są dla pierwszego oraz drugiego położenia lunety. Potem zaznacz odczyty potrzebne do obliczenia konkretnego kąta (początek i koniec), aby nie pomylić par wartości. Dopiero na końcu wykonaj rachunek stopnie–minuty.
Traktuj stopnie i minuty osobno i pamiętaj o systemie sześćdziesiątkowym. Gdy w dodawaniu minut wyjdzie ≥ 60′, zamień 60′ na 1° i dopisz do stopni. Gdy w odejmowaniu brakuje minut, "pożycz" 1° i zamień go na 60′.
W pomiarach kątowych typowe pomyłki wynikają z niewielkich błędów odczytu lub rachunku minut kątowych (np. 2′). Dlatego zestawy odpowiedzi bywają celowo blisko siebie, aby sprawdzić dokładność obliczeń i poprawne przeniesienia 60′ = 1°.
Nie w praktyce. Do obliczenia kąta w drugim położeniu lunety potrzebujesz konkretnych odczytów zapisanych w dzienniku. Bez danych liczbowych można jedynie opisać metodę obliczeń, ale nie da się uzyskać jednoznacznej wartości kąta.
Najczęściej: pomylenie tego, które odczyty tworzą dany kąt; wykonanie odejmowania w złej kolejności; brak przeniesienia 60′ = 1° lub błędne "pożyczanie" 1° przy odejmowaniu; przepisanie minuty z sąsiedniego wiersza. Warto zaznaczać pary odczytów przed rachunkiem.
Zrób kontrolę logiczną: porównaj rząd wielkości (czy kąt powinien być około 90° czy np. około 180°) i sprawdź, czy minuty mieszczą się w zakresie 0–59. Jeśli wynik różni się od innych odpowiedzi o 1° lub 2–4′, to sygnał, by skontrolować przeniesienia i kolejność działań.
Pomiary kątowe stosuje się m.in. przy pracach tyczeniowych i kontrolnych związanych z geometrią toru, wyznaczaniem kierunków osi oraz powiązaniem punktów osnowy roboczej na placu budowy. Poprawne prowadzenie dziennika ułatwia dokumentowanie i kontrolę jakości pomiarów.
W praktyce wykorzystuje się teodolity i tachimetry (stacje totalne), które umożliwiają odczyt kierunków i kątów oraz zapis wyników. Na egzaminie kluczowe jest jednak rozumienie zapisu w dzienniku i umiejętność przeliczeń, niezależnie od modelu instrumentu.
Ćwicz na przykładowych dziennikach: najpierw identyfikuj właściwe odczyty, potem wykonuj rachunek stopnie–minuty, a na końcu rób kontrolę przeniesień. Pomaga też "procedura na kartce": podkreślenie odczytów, zapis działania i dopiero wynik. To ogranicza pomyłki z przepisywania.
info

Statystycznie 36% uczniów zna prawidłową odpowiedź. bardzo trudne

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że kąt w drugim położeniu lunety wyznacza się na podstawie odczytów z dziennika pomiarów kątowych, wykonując właściwe przeliczenie w zapisie stopnie–minuty (z uwzględnieniem przeniesienia 60′ = 1°).

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z geodezji inżynieryjnej (pomiary kątów, teodolit/tachimetr)
  • Instrukcje obsługi teodolitów/tachimetrów używanych w praktyce szkolnej (opis położeń lunety i odczytów)
  • Zestawy zadań rachunkowych z kątów (stopnie–minuty–sekundy) z rozwiązaniami

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego