Zadanie polega na wyznaczeniu maksymalnej liczby jednakowych skrzyń, które można załadować do kontenera uniwersalnego typu 1C. W praktyce logistycznej zawsze rozpatruje się co najmniej dwa niezależne ograniczenia: wymiary (czy skrzynie fizycznie się zmieszczą) oraz masę (czy nie przekroczysz dopuszczalnej ładowności).
Krok 1: ograniczenie wymiarowe. Z tabeli z parametrami kontenera odczytuje się wymiary wewnętrzne (długość i szerokość podłogi oraz ewentualnie wysokość). Następnie sprawdza się, ile skrzyń o podstawie 1400×1100 mm można ułożyć na podłodze: liczbę sztuk wzdłuż wyznacza się jako część całkowitą z ilorazu długości kontenera i odpowiedniego wymiaru skrzyni, a liczbę w poprzek analogicznie dla szerokości. Jeśli dopuszcza się obrót skrzyni, należy porównać oba warianty ułożenia podstawy (1400 wzdłuż vs 1100 wzdłuż) i wybrać lepszy. Gdyby rozważano piętrowanie, analogicznie liczy się warstwy w pionie, ale tylko jeśli warunki zadania to dopuszczają.
Krok 2: ograniczenie masowe. Z tabeli odczytuje się ładowność kontenera (maksymalną masę ładunku). Dzieli się ją przez masę brutto jednej skrzyni (950 kg) i bierze część całkowitą. Nie wolno zaokrąglać w górę, bo przekroczyłoby to dopuszczalną masę.
Krok 3: wybór wyniku. Maksymalna liczba skrzyń to minimum z wyniku ograniczenia wymiarowego i masowego. Dla podanych danych i parametrów kontenera 1C z tabeli ograniczeniem jest liczba 8 skrzyń.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne? "9 skrzyń", "12 skrzyń" i "18 skrzyń" oznaczają przekroczenie co najmniej jednego ograniczenia: albo skrzynie nie zmieszczą się w rzucie/warstwach w kontenerze, albo przekroczą dopuszczalną masę ładunku po przemnożeniu przez 950 kg/szt.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zapisuj oba ograniczenia osobno (wymiary i masa) i dopiero na końcu wybieraj mniejszą wartość. To najprostszy sposób, by uniknąć typowych błędów.
