W tym zadaniu kluczowe jest założenie ze schematu: cztery żyły są zwarte po jednej stronie kabla. To oznacza, że pomiar omomierzem między dwiema żyłami po drugiej stronie nie sprawdza "izolacji między żyłami", tylko ciągłość przewodników metodą pętlową.
Jak działa pętla?
Jeżeli obie badane żyły są sprawne, prąd z omomierza może popłynąć: sonda → żyła A → zwarcie na drugim końcu → żyła B → druga sonda. Wtedy omomierz pokaże opór bardzo mały (w praktyce bliski 0 Ω, zależnie od długości i przekroju kabla oraz rezystancji styków).
Interpretacja podanych wyników:
- Rezystancja między żyłami 1 i 2 wynosi 0 Ω → żyła 1 i żyła 2 są ciągłe (pętla się domyka).
- Rezystancja między żyłami 4 i 1 wynosi 0 Ω → żyła 4 i żyła 1 są ciągłe. Dodatkowo ponownie potwierdza to sprawność żyły 1.
- Rezystancja między żyłami 2 i 3 wynosi ∞ → w parze (2,3) co najmniej jedna żyła jest przerwana.
- Rezystancja między żyłami 3 i 4 wynosi ∞ → w parze (3,4) co najmniej jedna żyła jest przerwana.
Skoro pomiary z wynikiem 0 Ω potwierdzają, że żyły 1, 2 i 4 są sprawne, to jedyną żyłą, która może powodować brak domknięcia pętli w parach (2,3) oraz (3,4), jest żyła 3. Dlatego poprawna odpowiedź to: 3.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
Wskazanie 0 Ω dla pary (1–2) wyklucza przerwę żyły 2, a 0 Ω dla pary (4–1) wyklucza przerwę żyły 4 oraz ponownie potwierdza żyłę 1. Gdyby przerwana była 1, 2 lub 4, jedna z par, w których ta żyła występuje, również dałaby ∞ mimo zwarcia na drugim końcu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz zwarcie żył na jednym końcu, traktuj pomiar jako test pętli. Szukaj żyły, która w każdym pomiarze "z jej udziałem" daje ∞, podczas gdy pozostałe żyły są potwierdzone pomiarami 0 Ω.
