W schemacie SFC (Sequential Function Chart) logika przejść opiera się na dwóch podstawowych elementach: aktywności kroku poprzedzającego oraz spełnieniu warunku przejścia. Samo "istnienie" kolejnego kroku (np. S8) nie oznacza, że układ do niego przejdzie. Przejście jest "uzbrajane" przez aktywny krok poprzedzający, a "wyzwalane" przez warunek (tu: e).
Odpowiedź "Gdy krok S7 jest aktywny i spełniony jest warunek e." jest poprawna, bo opisuje dokładnie typową semantykę SFC: aby przejść do następnego kroku, musi być aktywny krok, z którego to przejście wychodzi (S7), oraz musi zajść warunek logiczny przypisany do tego przejścia (e). W praktyce oznacza to, że dopiero gdy sekwencja znajduje się na etapie S7, a sygnał/wyrażenie e przyjmie stan prawdziwy, sterowanie może przejść do S8.
Odpowiedź "Gdy krok S6 lub S7 jest nieaktywny." jest niepoprawna, ponieważ nieaktywność kroku nie jest standardowym kryterium uruchomienia przejścia do następnego kroku. W SFC przejścia są związane z aktywnymi krokami poprzedzającymi, a nie z tym, że coś jest "nieaktywne". Taki tok rozumowania często wynika z mylenia SFC z logiką blokad w LD/FBD.
Odpowiedź "Gdy krok S6 jest aktywny i spełniony jest warunek e." jest niepoprawna, bo odnosi się do niewłaściwego kroku poprzedzającego przejście do S8. Nawet jeśli e jest spełnione, to bez aktywnego właściwego kroku (tu: S7, zgodnie z treścią poprawnej odpowiedzi) przejście do S8 nie powinno zajść.
Odpowiedź "Gdy krok S6 i S7 jest aktywny." również jest błędna: sama aktywność kroków nie zastępuje warunku przejścia. Dodatkowo w wielu typowych sekwencjach SFC kroki nie są aktywne jednocześnie (chyba że schemat przewiduje rozgałęzienie równoległe), a nawet wtedy przejście do S8 nadal wymaga spełnienia konkretnego warunku (e).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "kiedy możliwe jest przejście do kroku X", szukaj na schemacie przejścia prowadzącego do X i sprawdź: (1) z jakiego kroku wychodzi, (2) jaki warunek stoi przy przejściu. Odpowiedź powinna zawierać oba elementy.
