W języku SFC (Sequential Function Chart) sterowanie przebiegiem procesu realizuje się przez kroki (stany sekwencji) oraz tranzycje (przejścia) opisane warunkami logicznymi. Przejście do następnego kroku może nastąpić tylko wtedy, gdy spełnione są warunki przypisane do tranzycji oraz gdy sekwencja znajduje się w odpowiednim stanie (np. dany krok jest aktywny).
W zadaniu opisano sytuację, w której ma wystąpić przejście z kroku 7 do kroku 9 z pominięciem kroku 8. Oznacza to, że w sieci SFC musi być przewidziana alternatywna ścieżka (skok): bezpośrednia tranzycja 7→9, działająca równolegle do "standardowego" przejścia 7→8 (jeśli takie istnieje). Sama obecność kroków 7, 8 i 9 nie wystarcza — kluczowe jest to, jak narysowano tranzycje i jak zapisano warunek logiczny.
Warunek opisany słownie ma postać: krok 7 jest aktywny oraz nie jest spełniony W3 przy jednoczesnym spełnieniu W4. W zapisie logicznym odpowiada to typowo: ActiveStep7 AND (NOT W3) AND W4. W wielu narzędziach PLC aktywność kroku bywa warunkiem "domyślnym" tranzycji wychodzących z tego kroku, ale w zadaniach egzaminacyjnych często jest ona wskazywana, aby nie pomylić tranzycji wychodzących z innych kroków.
Dlaczego pozostałe warianty są błędne?
- Schemat bez bezpośredniej tranzycji 7→9 nie realizuje pominięcia kroku 8 — niezależnie od logiki W3/W4 zawsze trzeba przejść przez 8.
- Schemat z warunkiem opartym o W3 i W4, ale bez negacji W3 zmienia sens: przejście następowałoby, gdy W3 jest spełniony, a nie gdy jest niespełniony.
- Schemat z użyciem alternatywy (OR) zamiast koniunkcji (AND) byłby zbyt "łatwy" do spełnienia (np. wystarczyłoby samo W4), co nie odpowiada opisowi "przy spełnionym W4 i niespełnionym W3".
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze przepisz opis słowny na logikę Boole’a (NOT/AND/OR), a potem sprawdź na schemacie, czy ta logika stoi przy właściwej tranzycji (tu: 7→9), a nie przy innej (np. 7→8 lub 8→9).
