Reflektogram (TDR) przedstawia odpowiedź toru miedzianego na impuls i pokazuje miejsca niedopasowania impedancji: złącza, uszkodzenia, odgałęzienia oraz zakończenie linii. W praktyce analizuje się dwie rzeczy: (1) odległość do zdarzenia (oś X, w metrach) oraz (2) charakter odbicia (kształt i kierunek zmiany sygnału), który pozwala rozpoznać rodzaj zdarzenia.
Odpowiedź "80 m i na końcu jest zwarty" jest zgodna z typową interpretacją sytuacji, gdy:
- ostatnie, najsilniejsze zdarzenie znajduje się w odległości około 80 m (to wskazuje długość toru),
- odbicie na końcu ma cechy zwarcia, czyli zakończenia o bardzo małej impedancji względem impedancji charakterystycznej linii.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne typy śladów na reflektogramie:
- "170 m i składa się z dwóch odcinków" sugeruje wyraźne zdarzenie pośrednie (np. złączkę/zmianę kabla) i dopiero później koniec toru w okolicy 170 m. Jeśli koniec toru wypada przy ~80 m, taka interpretacja nie pasuje.
- "90 m i na końcu podłączono kondensator" wskazuje obciążenie pojemnościowe, które na reflektogramie bywa widoczne jako inny kształt odbicia niż typowe czyste zwarcie na końcu. Gdy wykres odpowiada zwarciu, nie należy tego mylić z kondensatorem.
- "250 m i posiada odgałęzienie o długości 85 m" oznacza, że w torze występuje rozgałęzienie (tzw. bridged tap), które tworzy dodatkowe odbicia oraz "drugą" ścieżkę o określonej długości. Jeśli nie widać typowego układu odbić dla odgałęzienia, a koniec toru jest dużo bliżej, ta odpowiedź jest nieadekwatna.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw znajdź koniec toru (ostatnie zdarzenie), potem oceń, czy odbicie odpowiada zwarciu, przerwie czy obciążeniu. Dopiero na końcu interpretuj zdarzenia pośrednie (złącza, odgałęzienia), aby nie pomylić ich z końcem linii.
