Rozpoznanie metody pomiaru na podstawie rysunku i tabeli polega na dopasowaniu typu obserwacji do charakterystycznych cech poszczególnych metod.
Metoda biegunowa (tachimetryczna) opisuje położenie punktu poprzez zestaw: kierunek (np. azymut lub odczyt koła poziomego względem kierunku odniesienia) oraz odległość (najczęściej odległość pozioma) mierzonych z jednego stanowiska do punktu. W praktyce w tabeli pojawiają się więc wartości kierunków/katów oraz odpowiadające im odległości do kolejnych punktów, a na szkicu często widać "promienie" wychodzące ze stanowiska.
Odpowiedź "Ortogonalną" byłaby właściwa, gdyby punkty były wyznaczane przez domiary prostokątne, czyli odciętą wzdłuż linii bazowej i domiar prostopadły. W tabeli spodziewa się wtedy zapisów typu odległość wzdłuż (łańcuchowanie) oraz domiar poprzeczny, a szkic pokazuje prostopadłe rzuty do linii.
Odpowiedź "Wcięć kątowych" opisuje sytuację, gdy punkt wyznacza się z dwóch stanowisk przez pomiar kątów (co najmniej dwóch kierunków) – w danych dominują kąty, a geometria opiera się na przecięciu dwóch półprostych. Sama para "kierunek + odległość" z jednego stanowiska nie jest typowa dla wcięcia kątowego.
Odpowiedź "Przecięć kierunków" również wymaga co najmniej dwóch niezależnych kierunków do tego samego punktu, obserwowanych z różnych punktów osnowy/stanowisk, bez konieczności pomiaru odległości do punktu szczegółu. Jeśli tabela zawiera odległości do punktów i odnosi je do jednego stanowiska, to taki zapis bardziej odpowiada metodzie biegunowej niż przecięciom.
Na egzaminie warto zapamiętać: biegunowa = kierunek + odległość z jednego stanowiska, ortogonalna = odcięta + domiar prostopadły, wcięcia/przecięcia = co najmniej dwa kierunki z różnych punktów.
