Wektor przemieszczenia poziomego punktu opisuje zmianę jego położenia w płaskim układzie współrzędnych pomiędzy dwoma epokami (np. pomiarem odniesienia i pomiarem kontrolnym). W praktyce geodezyjnej taki zapis stosuje się m.in. w monitoringu przemieszczeń i odkształceń.
Składowe wektora liczy się zawsze jako różnice współrzędnych:
- ΔX = X(kontrola) − X(odniesienie)
- ΔY = Y(kontrola) − Y(odniesienie)
Znak wyniku ma znaczenie interpretacyjne: dodatnie ΔX oznacza wzrost współrzędnej X (przesunięcie zgodne ze zwrotem osi X), a ujemne ΔY oznacza spadek współrzędnej Y (przesunięcie przeciwnie do zwrotu osi Y). Dlatego odpowiedź "ΔX = +3 mm; ΔY = -4 mm" wskazuje na przesunięcie o 3 mm w +X oraz o 4 mm w −Y.
Odpowiedzi z przeciwnymi znakami są typowym skutkiem odwrócenia kolejności odejmowania (policzenia X(0) − X(k) zamiast X(k) − X(0)) lub pomylenia interpretacji zwrotu osi. Warianty z dwoma dodatnimi lub dwoma ujemnymi składowymi sugerują z kolei, że zdający skupił się wyłącznie na wartościach bezwzględnych (3 mm i 4 mm), pomijając informację o tym, czy współrzędne wzrosły czy zmalały.
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi sprawdź osobno, czy X się zwiększyło (wtedy ΔX > 0) czy zmniejszyło (ΔX < 0), oraz analogicznie dla Y. Dopiero potem przenieś wartości w mm do wyniku.
