W diagnostyce silnika elektrycznego rozróżnia się m.in. trzy częste grupy uszkodzeń: zwarcie uzwojenia do obudowy (doziemienie), zwarcie między uzwojeniami (międzyfazowe/międzycewkowe) oraz przerwę w uzwojeniu (utrata ciągłości).
Odpowiedź "Zwarcie uzwojenia U z obudową" jest poprawna, jeżeli z tabeli wynika, że tor związany z uzwojeniem U wykazuje nieprawidłową relację do korpusu silnika: typowo będzie to wyraźnie gorszy wynik pomiaru izolacji względem obudowy lub mierzalne połączenie elektryczne U–obudowa w porównaniu z pozostałymi uzwojeniami. Taki obraz wskazuje na uszkodzenie izolacji i upływ prądu do części przewodzących połączonych z obudową.
Odpowiedź "Zwarcie między uzwojeniami U i V" byłaby właściwa wtedy, gdy to pomiary pomiędzy U a V (a nie do obudowy) jednoznacznie wskazywały na nienaturalnie małą rezystancję lub inne przesłanki zwarcia między tymi torami, przy jednocześnie prawidłowych wynikach względem obudowy. Jeżeli jednak kluczowa anomalia dotyczy relacji U–obudowa, nie jest to podstawowy wniosek.
Odpowiedzi "Przerwa w uzwojeniu V" oraz "Przerwa w uzwojeniu U" opisują sytuację braku ciągłości (np. brak przewodzenia w danym torze, nielogicznie wysoka rezystancja uzwojenia w porównaniu z pozostałymi). Gdy w danych dominują przesłanki uszkodzenia izolacji do korpusu, a nie brak ciągłości, wybór "przerwy" jest typowym błędem wynikającym z mylenia symptomów.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozdziel wyniki na dwie grupy: pomiary do obudowy (szukają doziemienia) oraz pomiary między uzwojeniami (szukają zwarć międzyfazowych) i dopiero potem oceniaj, czy występuje cecha "przerwy" (brak ciągłości) w jednym uzwojeniu.
