KWALIFIKACJA BUD18 - CZERWIEC 2019

PYTANIE NR 23.
Na podstawie zamieszczonego fragmentu szkicu, oblicz współrzędne X i Y punktu B tyczonego obiektu.
Ilustracja przedstawia schematyczny rysunek techniczny, który jest częścią zadania egzaminacyjnego dla technika geodety.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Współrzędne punktu B wyznacza się przez poprawne odczytanie danych ze szkicu i obliczenie przyrostów współrzędnych, a następnie dodanie/odjęcie ich od współrzędnych punktu nawiązania. Wynik musi być zgodny z geometrią sytuacyjną (kierunek przesunięcia w osiach X i Y) i mieć spójne jednostki w metrach.

Pełne wyjaśnienie:

W zadaniach tyczeniowych punkt B (punkt tyczony) najczęściej wyznacza się w układzie współrzędnych prostokątnych przez zastosowanie przyrostów do punktu o znanych współrzędnych (punktu nawiązania/osnowy) albo przez wykorzystanie relacji geometrycznych pokazanych na szkicu (np. domiary prostokątne, domiary biegunowe, odsunięcia od osi).

Poprawny tok rozumowania obejmuje:

  • Odczyt danych ze szkicu: które wartości są współrzędnymi punktu znanego, a które są przesunięciami/odległościami w kierunku osi.
  • Wyznaczenie przyrostów ΔX i ΔY oraz ich znaków (czy w danej sytuacji X rośnie czy maleje; analogicznie dla Y). To etap krytyczny, bo wiele błędów wynika z odwrócenia kierunku osi lub nieuwzględnienia ćwiartki.
  • Obliczenie współrzędnych: XB = X0 ± ΔX oraz YB = Y0 ± ΔY (gdzie 0 oznacza punkt odniesienia ze szkicu).
  • Kontrola sensowności: sprawdzenie, czy punkt B wypada po właściwej stronie obiektu/osi oraz czy odległości wynikające z obliczeń pasują do szkicu.

Odpowiedź "XB = 171,00 m; YB = 168,00 m" jest poprawna, bo odzwierciedla prawidłowe zastosowanie danych ze szkicu oraz właściwe znaki przyrostów w obu osiach.

Pozostałe odpowiedzi są typowymi wynikami błędów:

  • "XB = 88,00 m; YB = 68,00 m" sugeruje pomylenie punktu odniesienia lub odjęcie/zastąpienie współrzędnych wartościami pośrednimi, zamiast policzenia finalnej pozycji punktu B.
  • "XB = 171,00 m; YB = 188,00 m" wskazuje na błąd znaku lub pomylenie kierunku przyrostu Y (dodanie zamiast odjęcia albo odwrotnie).
  • "XB = 88,00 m; YB = 71,00 m" może wynikać z częściowo poprawnego odczytu (np. jednej wartości) przy jednoczesnym błędzie w drugim komponencie albo z pomieszania osi.

Wskazówka egzaminacyjna: po obliczeniach zrób szybki "test zdrowego rozsądku" – czy obie współrzędne są w realistycznym zakresie dla danych ze szkicu i czy kierunek przesunięcia punktu B zgadza się z rysunkiem.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Najczęściej wyznacza się przyrosty współrzędnych ΔX i ΔY na podstawie szkicu/danych (np. domiarów), a potem liczy: XB=X0±ΔX, YB=Y0±ΔY. Kluczowe jest poprawne ustalenie znaków przyrostów zgodnie z kierunkiem osi.
Bo jeden błąd znaku przenosi punkt na "drugą stronę" układu odniesienia. Na szkicu często widać, czy punkt ma leżeć w kierunku rosnącego X/Y, czy malejącego. Bez tej analizy można uzyskać wynik liczbowo "ładny", ale geometrycznie sprzeczny z rysunkiem.
Szkic tyczenia to graficzne przedstawienie relacji między punktami: punktami nawiązania, osiami, odległościami i kierunkami. Odczytuje się z niego dane potrzebne do obliczeń (np. współrzędne punktów znanych, domiary, odsunięcia), a także kontroluje, czy wynik pasuje do położenia obiektu.
Najczęstsze są: pomylenie osi X z Y, błąd znaku (dodanie zamiast odjęcia), odczyt złego punktu odniesienia oraz brak kontroli geometrycznej. Częsty mechanizm to "automatyczne" podstawianie liczb bez sprawdzenia, czy punkt na pewno powinien przesunąć się w danym kierunku.
Tak, przez kontrolę sensowności: porównaj, czy przesunięcie w X i Y ma właściwy kierunek względem szkicu oraz czy wartości są zbliżone do skali rysunku. Jeśli szkic pokazuje niewielkie odsunięcie, a wynik zmienia współrzędne o dziesiątki metrów, to sygnał błędu odczytu lub znaku.
Domiary prostokątne stosuje się, gdy wygodnie jest odkładać odległości wzdłuż i w poprzek osi (ΔX, ΔY). Domiary biegunowe częściej wykorzystuje się z tachimetrem: znasz punkt stanowiska, kierunek (kąt/azymut) i odległość. W obu przypadkach finalnie sprowadza się to do wyznaczenia współrzędnych punktu.
Musisz mieć co najmniej: współrzędne punktu(ów) znanego(ych) oraz informację, jak przejść z punktu znanego do B (np. przyrosty ΔX/ΔY, odległość i kierunek, albo przecięcie dwóch zależności). Bez tych danych zadanie staje się niejednoznaczne i nie da się uzasadnić wyniku.
Zapisuj w metrach i z taką dokładnością, jak w danych/odpowiedziach (np. do 0,01 m lub 1,00 m). Stosuj czytelne oznaczenia: XB, YB. Jeśli robisz rachunki pomocnicze, oddziel wyraźnie ΔX i ΔY, żeby egzaminator widział tok rozumowania.
To zależy od przyjętej konwencji w zadaniu i materiale (w geodezji spotyka się różne oznaczenia osi). Dlatego zawsze trzeba sprawdzić opis na szkicu lub w treści. Na egzaminie nie zakładaj "z automatu" kierunków osi – odczytaj je z rysunku lub opisu, jeśli są podane.
Ćwicz seriami: (1) odczyt ze szkicu, (2) wyznaczanie ΔX/ΔY, (3) kontrola geometrii wyniku. Warto też robić krótkie zadania "na znaki", gdzie celowo zmienia się ćwiartkę i sprawdza, jak to wpływa na współrzędne. To ogranicza błędy rutynowe na egzaminie.
info

Około 61% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

Specjaliści zwracają uwagę: "Współrzędne punktu B wyznacza się przez poprawne odczytanie danych ze szkicu i obliczenie przyrostów współrzędnych, a następnie dodanie/odjęcie ich od współrzędnych punktu nawiązania."

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne z geodezji inżynieryjnej dotyczące tyczenia i obliczeń współrzędnych
  • Zestawy zadań egzaminacyjnych BUD.18 z obliczania współrzędnych punktów
  • Instrukcje szkolne/techniczne do opracowania szkiców tyczenia i obliczeń przyrostów

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego