W zadaniach tego typu wysokość (rzędna) punktu projektowanego wyznacza się na podstawie danych wysokościowych podanych na szkicu (np. rzędnej punktu odniesienia oraz różnic wysokości/spadków na kolejnych odcinkach). Zasada obliczeń jest zawsze taka sama: wysokość punktu końcowego otrzymujemy przez dodanie do wysokości początkowej algebraicznej sumy różnic wysokości na drodze do punktu K.
W praktyce warto zapisać ogólny schemat: HK = H0 + (Δh1 + Δh2 + …), gdzie każda różnica wysokości musi mieć poprawny znak. Jeżeli na szkicu spadek jest podany jako "w dół" w kierunku obliczeń, wówczas zmniejsza on wysokość (wartość ujemna). Jeżeli odcinek prowadzi "w górę", różnica jest dodatnia i zwiększa wysokość. Najczęstsze pomyłki wynikają z mechanicznego dodawania wszystkich liczb bez interpretacji kierunku.
Odpowiedź "HK = 184,5 m" jest poprawna, ponieważ odpowiada poprawnemu przeniesieniu wysokości z uwzględnieniem wszystkich elementów pokazanych na szkicu (bez pominięć) i z zachowaniem znaków dla spadków/wzniosów.
Wartości 184,0 m, 185,5 m oraz 186,0 m są typowymi wynikami błędów rachunkowych: odjęcia zamiast dodania (lub odwrotnie), potraktowania spadku jako wzniosu, albo nieuwzględnienia jednej z różnic wysokości. Dobrym nawykiem egzaminacyjnym jest szybka kontrola sensu wyniku: jeśli ze szkicu wynika przewaga spadków, wysokość końcowa powinna być niższa od początkowej; jeśli przeważają wznosy — wyższa.
