Długość wyboczeniowa lc (spotyka się też oznaczenie lw) opisuje "efektywną" długość pręta ściskanego w zagadnieniach stateczności. W praktyce oznacza to, że sposób zamocowania końców pręta wpływa na to, jak łatwo element ulegnie wyboczeniu.
Zależność stosowana w takich zadaniach ma postać:
lc = μ · l
gdzie:
- l – rzeczywista długość pręta,
- μ – współczynnik wyboczeniowy zależny od schematu podparcia.
W treści zadania podano: l = 2 m oraz informację, że pręt jest sztywno zamocowany w obu końcach (utwierdzenie–utwierdzenie). Z dołączonej tabeli współczynników wyboczeniowych dla tego schematu odczytuje się μ = 0,7.
Wykonujemy obliczenie krok po kroku:
- lc = μ · l
- lc = 0,7 · 2 m
- lc = 1,4 m
Dlatego poprawną odpowiedzią jest 1,4 m.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- 1,0 m – odpowiadałoby sytuacji, w której μ=0,5 (idealne, "w pełni" utwierdzone końce w ujęciu teoretycznym) i l=2 m, ale w tym zadaniu należy korzystać z wartości z tabeli, która dla utwierdzeń podaje μ=0,7.
- 2,8 m – to wynik użycia μ=1,4, którego nie ma w tabeli; bywa też skutkiem błędnego przekształcenia (np. mnożenia przez 2 zamiast przez 0,7 lub omyłkowego dobrania schematu).
- 4,0 m – to typowa wartość dla wspornika (μ=2,0) przy l=2 m, ale wspornik ma jeden koniec swobodny, a nie dwa utwierdzenia, więc nie pasuje do opisu zadania.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach "na podstawie tabeli" kluczowe jest dopasowanie schematu statycznego do rysunku i dopiero potem podstawienie μ do wzoru. To ogranicza ryzyko pomylenia wartości praktycznych i teoretycznych.
